Σάββατο 13 Ιουνίου 2020

Ανθρώπινα Χρώματα - Σάρκινα Δικαιώματα


...Δέρμα - Γιορτή - Σαρκίνη Γῆ!...

ἐκσπάσω τὴν καρδίαν τὴν λιθίνην 
ἐκ τῆς σαρκὸς αὐτῶν 
καὶ δώσω αὐτοῖς καρδίαν σαρκίνην
(Ιεζεκιήλ 11:19)

Τί ὄμορφη ποὺ εἶσαι. 
Μὲ τρομάζει ἡ ὀμορφιά σου. 
Σὲ πεινάω. Σὲ διψάω.
Σοῦ δέομαι: Κρύψου, 
γίνε ἀόρατη γιὰ ὅλους, 
ὁρατὴ μόνο σ᾿ ἐμένα.

Καλυμένη ἀπ᾿ τὰ μαλλιά ὡς τὰ νύχια τῶν ποδιῶν 
μὲ σκοτεινὸ διάφανο πέπλο διάστικτο 
ἀπ᾿ τοὺς ἀσημένιους στεναγμοὺς ἐαρινῶν φεγγαριῶν.
Οἱ πόροι σου ἐκπέμπουν φωνήεντα, σύμφωνα ἰμερόεντα.
Ἀρθρώνονται ἀπόρρητες λέξεις. 
Τριανταφυλλιὲς ἐκρήξεις ἀπ᾿ τὴ πράξη τοῦ ἔρωτα.

Τὸ πέπλο σου ὀγκώνεται, λάμπει 
πάνω ἀπ᾿ τὴ νυχτωμένη πόλη
 μὲ τὰ ἠμίφωτα μπάρ,
τὰ ναυτικὰ οἰνομαγειρεῖα.
Πράσινοι προβολεῖς φωτίζουνε
 τὸ διανυκτερεῦον φαρμακεῖο.

Μιὰ γυάλινη σφαῖρα περιστρέφεται γρήγορα 
δείχνοντας τοπία τῆς ὑδρογείου.
Ὁ μεθυσμένος τρεκλίζει σὲ μία τρικυμία φυσημένη 
ἀπ᾿ τὴν ἀναπνοὴ τοῦ σώματός σου.

Μὴ φεύγεις. Μὴ φεύγεις. 

Τόσο ὑλική, τόσο ἄπιαστη.
Ἕνας πέτρινος ταῦρος πηδάει 
ἀπ᾿ τὸ ἀέτωμα στὰ ξερὰ χόρτα.
Μιὰ γυμνὴ γυναῖκα ἀνεβαίνει τὴ ξύλινη σκάλα 
κρατώντας μιὰ λεκάνη μὲ ζεστὸ νερό.
Ὁ ἀτμὸς τῆς κρύβει τὸ πρόσωπο.
Ψηλὰ στὸν ἀέρα ἕνα ἀνιχνευτικὸ ἑλικόπτερο
 βομβίζει σὲ ἀόριστα σημεῖα.

Φυλάξου. Ἐσένα ζητοῦν. 
Κρύψου βαθύτερα στὰ χέρια μου.
Τὸ τρίχωμα τῆς κόκκινης κουβέρτας ποὺ μᾶς σκέπει, 
διαρκῶς μεγαλώνει.
Γίνεται μία ἔγκυος ἀρκούδα ἡ κουβέρτα.

Κάτω ἀπὸ τὴ κόκκινη ἀρκούδα ἐρωτευόμαστε ἀπέραντα,
πέρα ἀπ᾿ τὸ χρόνο κι ἀπ᾿ τὸ θάνατο πέρα, 
σὲ μιὰ μοναχικὴ παγκόσμιαν ἕνωση.
Τί ὄμορφη ποὺ εἶσαι. 
Ἡ ὀμορφιά σου μὲ τρομάζει.

Καὶ σὲ πεινάω. Καὶ σὲ διψάω. 
Καὶ σοῦ δέομαι: Κρύψου.

Γιάννης Ρίτσος, «Σάρκινος λόγος»

http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/giannhs_ritsos/ta_erwtika.htm

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου