ήταν άτυχη αυτή η σημαία, καθώς οι περισσότεροι Τουρκοκύπριοι δεν την αναγνωρίζουν, δεν την χρησιμοποιούν και την βλέπουν ως την σημαία των Ελληνοκυπρίων όταν την βλέπουν γύρω τους. Από την άλλη, ορισμένοι Ελληνοκύπριοι δεν είναι πολύ χαρούμενοι που ένας Τουρκοκύπριος
σχεδίασε τη σημαία τους.
Πως νιώθετε όταν βλέπετε την κυπριακή σημαία;
Είμαι ειλικρινά περήφανη και θέλω να χρησιμοποιώ αυτή τη σημαία.
Ναι, θέλω να κρεμάσω αυτήν τη σημαία στο σπίτι μου, αλλά προς το παρόν δεν μπορώ να το κάνω.
Η καθιέρωση του ελληνικού εθνικού ύμνου είναι απόδειξη,
ότι η Κυπριακή Δημοκρατία μετατράπηκε από το 1966 από δικοινοτικό κράτος σε Ελληνοκυπριακή Δημοκρατία. Η καθιέρωση του εθνικού ύμνου της Ελλάδας από την Κυπριακή Δημοκρατία δεν έχει καμιά σχέση με το «Δίκαιο της ανάγκης», με το κενό εξουσίας που δημιουργήθηκε μετά την αποχώρηση των τουρκοκυπρίων από τα όργανα εξουσίας. Η καθιέρωση του ελληνικού εθνικού ύμνου είναι μια καθαρά εθνικιστική πράξη, στην οποία προχώρησε ο Μακάριος για να επιβεβαιώσει την «ελληνικότητα» της Κύπρου. Ήταν κατά τη γνώμη του ένα βήμα προς την ένωση. Το ΑΚΕΛ τότε δεν έβγαλε «τσιμουδιά» γιατί και το ίδιο διακήρυσσε στη διαπασών για την εθνική συνείδηση των ελληνοκυπρίων και το δικαίωμα αυτοδιάθεσης-ένωσης
περιπτώσεις δύο χωρών με τον ίδιο ύμνο υπάρχουν μόνο δύο ανά τον κόσμο, εκείνες της Κύπρου με την Ελλάδα και εκείνες των Νήσων του Πράσινου Ακρωτηρίου και της Γουινέας Μπισσάου. Τον ίδιο ύμνο με την Αγγλία χρησιμοποιεί και το Isle of Man που ωστόσο έχει και τον δικό του ύμνο,
το Manx Anthem.
.....
Ο Νεοκυπριακός Σύνδεσμος, παρόλο που ενδεχόμενα δημιούργησε κάποιο προβληματισμό, είχε προσπαθήσει στο παρελθόν χωρίς όμως επιτυχία, να υποδείξει ότι οι εθνικοί ύμνοι, παρά την ονομασίας τους, δεν έχουν να κάμουν με τα έθνη αλλά συνδέονται άμεσα και αποκλειστικά και έχουν σαν αφετηρία τα σύγχρονα κράτη.
Εν όψει ίσως των συνθηκών που επικρατούν στην Κύπρο, από πλευράς δομής του πληθυσμού της χώρας, καθώς και της πολιτικής για ενοποίησης που είχε υιοθετηθεί από όλες τις κατά καιρούς κυβερνήσεις της χώρας, αξίζει ίσως να προσεχθούν οι λύσεις που δίνουν οι χώρες με περισσότερες της μιας εθνότητας, όπως το Βέλγιο, η Ελβετία, η Φινλανδία.
Το θέμα του εθνικού ύμνου πρέπει να μας προβληματίσει σοβαρά.
Επιδίωξη μας είναι να επανενώσουμε όλους τους Κύπριους, που ελεύθερα να ζουν σε μια ενωμένη ανεξάρτητη πατρίδα.
Η ανάκρουση του Ελληνικού Εθνικού Ύμνου, ως του επίσημου ύμνου του δικοινοτικού Κυπριακού Κράτους, οδηγεί σε απόκλιση απ' αυτό το στόχο.
Καλό θα ήταν, μέχρι τη λύση του Κυπριακού να επανέλθει το κομμάτι της κλασικής μουσικής που ύστερα από συμφωνία ανακρουόταν στις επίσημες περιπτώσεις, στα πρώτα χρόνια της Δημοκρατίας.
Γειτονικές χώρες με πολύ μεγαλύτερα κοιτάσματα από τα δικά μας, όπως η Αλβανία και η Ρουμανία, έχουν πολύ φτωχότερα επίπεδα διαβίωσης και παρουσιάζουν ασθενείς οικονομικές επιδόσεις συγκριτικά όχι μόνο με το Κουβέιτ, αλλά και με την Ελλάδα.
Όπως στοιχειοθετούν πολλές μελέτες που μιλούν για «κατάρα του πετρελαίου», οι εξορύξεις συνήθως δεν οδηγούν σε ανάπτυξη και ευημερία. Αντιθέτως, ενδυναμώνουν την εξάρτηση μιας χώρας από μια «μονοκαλλιέργεια», έναν μη ανανεώσιμο πόρο, συχνά εις βάρος άλλων παραγωγικών δραστηριοτήτων όπως ο τουρισμός, η γεωργία, η κτηνοτροφία, η αλιεία ή ακόμα και η βιομηχανία. Το παράδειγμα της «μονοκαλλιέργειας» λιγνίτη στη Δυτική Μακεδονία και των κοινωνικοοικονομικών επιπτώσεων της υψηλής εξάρτησης από μία μόνο δραστηριότητα είναι χαρακτηριστικό. Επιπλέον, πάρα πολλές μελέτες δείχνουν ότι οι εξορύξεις πετρελαίου αυξάνουν τη διαφθορά και υπονομεύουν την ποιότητα θεσμών και διακυβέρνησης, φαινόμενα που αποτελούν εμπόδιο για την ανάπτυξη μιας χώρας.
[...]
Η πετρελαιοκηλίδα του Erika κόστισε στην Γαλλική οικονομία 974 εκ - 1,1 δις Ευρώ (τιμές 2018), σε αναλογία περίπου το 0.5% της Ελληνικής οικονομίας.
Η πετρελαιοκηλίδα του Jiyeh, που μάστισε τη τουριστική ακτογραμμή του Λίβανου, είχε σωρευτικό κόστος 2,8 με 4,2 δις Ευρώ (τιμές 2018), ήτοι 1,6% - 3,2% της Ελληνικής οικονομίας.
Τέλος, η πετρελαιοκηλίδα του Deepwater Horizon στον κόλπο του Μεξικού έχει κοστίσει σωρευτικό πάνω από 65 δις Δολάρια, σε αντιστοιχία το 31% της Ελληνικής οικονομίας.
Τον Αύγουστο του 2011, στο πλαίσιο του Θερινού Σχολείου για την Εθνογραφία, την Ανθρωπολογία και τη Συγκριτική Λαογραφία των Βαλκανίων που διεξάγεται από το διεθνές Δίκτυο Border Crossings κάθε χρόνο στην Κόνιτσα και έχει ως σκοπό του τη μελέτη των συμβολικών συνόρων ανάμεσα στους ανθρώπους που κατοικούν σε μεθοριακές περιοχές, επισκέφτηκα με μια ομάδα ελλήνων και ξένων φοιτητών ένα κομμάτι αυτής της ίδιας διαδρομής που ακολούθησε και η 1η Ορεινή Μεραρχία εκείνο το καλοκαίρι του 1943. Περάσαμε από την Αετόπετρα και το Αηδονοχώρι, στην ελληνική μεριά του συνόρου, κι από κει μέσω του νέου τελωνείου της Μέρτζιανης στο Λεσκοβίκι από την αλβανική πλευρά. Συνεχίσαμε το δρόμο που οδηγεί προς την Κορυτσά και φτάσαμε μέχρι την Ερσέκα. Η εμπειρία της τραυματικής μνήμης κοινή, μέσα από τα μνημεία που καταγράψαμε, με μια ωστόσο σημαντική διαφοροποίηση: το εμβληματικό μνημείο στο χωριό Μπαρμάς -ένα ορειχάλκινο σύμπλεγμα που αναπαριστά αντάρτες με τεχνοτροπία σοσιαλιστικού ρεαλισμού- ήταν διάτρητο από σφαίρες και η μαρμάρινη επιγραφή του -ως φόρος τιμής στην ανταρτική ομάδα Τομόρρι που αντιστάθηκε σθεναρά στους Γερμανούς- σπασμένη σε πολλά κομμάτια που τα αναζητήσαμε γύρω από το μνημείο. Σκεφτήκαμε πως ήταν η οργή μιας κοινωνίας δεσμευμένης επί δεκαετίες σ’ ένα αυταρχικό καθεστώς που προκάλεσε αυτή την αντίδραση. Ο ρόλος μας, άλλωστε, ως ανθρωπολόγων είναι, σε τελική ανάλυση, να κατανοούμε και να ερμηνεύουμε. Με πρωτοβουλία ενός τούρκου φοιτητή μαζέψαμε τα κομμάτια της επιγραφής και τα συνδέσαμε σαν ένα παζλ στην άκρη του επαρχιακού δρόμου. Φωτογραφήσαμε την επιγραφή, για να μας την μεταφράσουν αργότερα στην Κόνιτσα οι αλβανοί φοιτητές που συμμετείχαν στο Σχολείο, και συνεχίσαμε το δρόμο μας, διαπιστώνοντας ότι ανάλογη αντιμετώπιση είχαν και άλλα μνημεία που είχε ιδρύσει το καθεστώς Χότζα στην περιοχή, με εξαίρεση το επιβλητικό και συγκινητικό μνημείο στη Μπορόβα, ένα χωριό που είχε την ίδια τύχη με τα δικά μας στο Ζαγόρι, και κάθε χρόνο τέτοια εποχή τιμά τους νεκρούς του, και το παρτιζάνικο νεκροταφείο της Ερσέκας. Το επόμενο καλοκαίρι, με μια άλλη ομάδα φοιτητών έκανα την ίδια διαδρομή, για να διαπιστώσω με έκπληξη ότι μια ολοκαίνουργη μαρμάρινη πλάκα με την ίδια επιγραφή είχε τοποθετηθεί στη βάση του μνημείου στο Μπαρμάς και ότι στις τρύπες που είχε το ορειχάλκινο σύμπλεγμα από τις σφαίρες είχαν τοποθετηθεί γαρύφαλλα. Η μνήμη, λοιπόν, είναι μια διαδικασία ενεργή, πολιτική και διαπραγματεύσιμη στο εκάστοτε παρόν, γι’ αυτό και πολύ συχνά μπορεί να προκαλέσει τραυματικές αλλά και αντιφατικές αντιδράσεις.
