Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ζώα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ζώα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2020

Φιλοζωία ζηλευτή στην καθ' ημάς τούρκα Ανατολή

ως Έλλην ομνύω να τους φτάσουμε,
φιλότιμου επιτρέποντος...

Ο φιλέλληνας Γάλλος Λαμαρτίνος το 1833,
σε ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη,
αφού πρώτα θρήνησε για τον γενναίο και ατυχή Κωνσταντίνο
(brave et infortuné Constantin)
https://fr.wikisource.org/wiki/Page:Lamartine_-_Œuvres_complètes_de_Lamartine,_tome_7.djvu/365
και τον ψυχορραγούντα χριστιανισμό
 (christianisme agonisant)
https://fr.wikisource.org/wiki/Page:Lamartine_-_Œuvres_complètes_de_Lamartine,_tome_7.djvu/366
στη συνέχεια ανακαλύπτει

«Οι Τούρκοι ζουν εν ειρήνη με όλη την πλάση έμψυχη και άψυχη:
δέντρα, πουλιά ή σκυλιά, κάθε τι που ο Θεός έπλασε το σέβονται·
απλώνουν τη φιλανθρωπία τους στα καημένα πλάσματα,
που στις δικές μας χώρες εγκαταλείπονται ή διώκονται.
Σε όλους τους δρόμους υπάρχουν εδώ και εκεί 
δοχεία γεμάτα νερό για τα σκυλιά της γειτονιάς,
και κάνουν καμμιά φορά διαθήκη σε σεβάσμια ιδρύματα
για να τρέφονται ζώα, όπως χελώνες»

https://fr.wikisource.org/wiki/Page:Lamartine_-_Œuvres_complètes_de_Lamartine,_tome_7.djvu/456


Ο Γάλλος συγγραφέας Τεβενό (Jean de Thévenot, ~1660) γράφει: 
«πολλοί άνθρωποι πάνε κάθε μέρα στο παζάρι για να αγοράσουν πουλιά τα οποία μετά αφήνουν ελεύθερα. Σύμφωνα με τα όσα λένε, οι ψυχές αυτών των πουλιών 
θα είναι μάρτυρες της καλοσύνης που έκαναν όταν θα έρθουν ενώπιον του Αλλάχ κατά την συντέλεια. Ο κόσμος πίστευε ότι το να καταστρέφεις μια φωλιά θα φέρει συμφορά και ότι θα τιμωρηθεί αυτός που το κάνει»

 ( φωτογραφίες από χτιστές φωλιές πουλιών σε τζαμιά και σπίτια,
https://www.thisiscolossal.com/2017/07/the-ornate-bird-palaces-of-ottoman-era-turkey/
παλατιανές μινιατούρες
οθωμανικής αρχιτεκτονικής )


Ο Πρώσος στρατηγός Μόλτκε στα «Γράμματα του από την Τουρκία» 
(1839) αναφέρει τα εξής:

«Οι Τούρκοι μεριμνούν ακόμη και για τα ζώα. Στο Ουσκιουντάρ θα βρεις νοσοκομείο για γάτες, στο τζαμί Μπαγιεζίτ υπάρχει ένας χώρος φροντίδας 
για τα περιστέρια. Έχουν σκάψει κάτι σαν γούρνα κάτω από τις περισσότερες ταφόπλακες. Εδώ συγκεντρώνονται τα βρόχινα νερά προκειμένου να ξεδιψάσουν τις ζεστές καλοκαιρινές μέρες τα σκυλιά και τα πουλιά. Οι μουσουλμάνοι πιστεύουν ότι η φροντίδα των ζώων θα φέρει καλό στους ανθρώπους.»

Στην οθωμανική περίοδο υπήρχε το επάγγελμα του μαντζατζή.
(mancacı, από το ιταλικό mangiare, που έδωσε και σε μας
το μαντζάρω και τη ματζαδούρα) 

 Πάντα στους δρόμους υπήρχαν κάποιοι που τάιζαν τα ζώα, είτε ένας απλός πολίτης, είτε κάποιος μαντζατζής. 
[...]
Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες εφαρμογές ήταν αυτή που αφορούσε τα μεγάλα ζώα που έσερναν τα κανόνια του στρατού. Τα ζώα αυτά δεν τα πουλούσαν όταν γερνούσαν αλλά έδιναν χρήματα για να τα φροντίζουν καλά μέχρι να πεθάνουν. 
Το 1550 ο σουλτάνος Σουλεϊμάν ο Νομοθέτης εξέδωσε φιρμάνι για την φροντίδα των ζώων που μετέφεραν φορτία στην κατασκευή του Κουλιγιέ Σουλεϊμάνιγιε.
Το φιρμάνι ανέφερε ότι τα ζώα δεν θα μεταφέρουν περισσότερο φορτίο από αυτό που αντέχουν. Τα άλογα που μετέφεραν βαρύ φορτία ξεκουράζονταν μετά το απόγευμα της Παρασκευής και δεν τα ίππευαν μετά την εκφόρτωση του φορτίου.
[...]
Με τα φιρμάνια που εξέδωσε ο σουλτάνος Μεχμέτ Β’ ο Κατακτητής κατά τον 15ο αιώνα ήταν υποχρεωτική η κατασκευή κοιλοτήτων για τα πουλιά σε ένα καινούργιο κτίριο που έχτιζε κάποιος και η κατασκευή γουρνών καθαρού νερού για άγρια ή αδέσποτα ζώα.

Αστυνομία έλεγχε την κοιλιά των ζώων,
και αν ήταν νηστικά τιμωρούσαν τον ιδιοκτήτη.
Όσα ζώα σφάζονταν για να φαγωθούν,
έπρεπε να έχουν σκεπασμένα τα μάτια,
και το μαχαίρι καλά ακονισμένο,
ώστε να νιώσουν λιγότερο πόνο.
[...]
Ο ποιητής Αχμέτ Χασίμ στο βιβλίο του Gurebahane-i Laklakan (Στέγη φροντίδας πελαργών) που δημοσίευσε το 1923 γράφει ότι στην Προύσα υπήρχε νοσοκομείο για πελαργούς. Εδώ με τη βοήθεια του κόσμου τάιζαν και φρόντιζαν τα πουλιά που είχαν τραυματιστεί και δεν μπορούσαν να πετάξουν, πελαργούς με σπασμένα φτερά, κοράκια και κουκουβάγιες.
[...]
Οι δεκαοχτούρες προστάτευαν τους αγαπημένους και τα χελιδόνια προστάτευαν από πυρκαγιά τα σπίτια στα οποία υπήρχαν φωλιά. Οι άνθρωποι έστελναν χαιρετισμούς στους ιερούς τόπους με τα αποδημητικά πουλιά όπως τους πελαργούς και νανογλάρονους διότι πίστευαν ότι αυτά θα πετάξουν πάνω από την Μέκκα και την Μεδίνα. Γι' αυτό το λόγο δεν πείραζαν τους πελαργούς που έφτιαχναν φωλιά στις καμινάδες και γενικά υπήρχε μεγάλη ανοχή προς τα πουλιά. Αυτές οι λαϊκές πεποιθήσεις της Ανατολίας πηγάζουν από το Ισλάμ που συμβουλεύει και προειδοποιεί ότι οι πιστοί πρέπει να συμπεριφερθούν καλά στα ζώα.

Ο Προφήτης Μωάμεθ ανέφερε
την ιστορία δύο γυναικών,
η μία πήγε στον παράδεισο,
επειδή έδινε νερό σε σκυλί,
η άλλη στην κόλαση
γιατί ανάγκασε μια γάτα
να πεθάνει από την πείνα.
https://www.dailysabah.com/feature/2015/01/18/the-ottomans-exemplary-treatment-of-street-animals

Η γάτα θεωρείται το τελειότερο κατοικίδιο.
Όταν ένα πρωί ο Προφήτης ξύπνησε για να πάει να λειτουργηθεί,
είδε τη γάτα του να κοιμάται στο μανίκι της ρόμπας του,
προτίμησε να το κόψει με ψαλίδι,
παρά να ξυπνήσει το ζώο.
Ένας απόστολός του είχε το όνομα 
Γατοπατέρας, Abu Hurairah.

Σύμφωνα με το Ισλάμ, τα ζώα έχουν συνείδηση του Θεού,
και τον δοξολογούν, απαγορεύονται οι αγώνες στοιχημάτων
με μάχες ζώων, όπως κυνομαχίες και αλεκτορομαχίες.

από συνέντευξη 
με την Τζεϊντά Τορούν για το ντοκυμαντέρ Kedi (Γάτα)

Οι κάτοικοι στην Πόλη θεωρούνται πολύ φιλικοί με τα αδέσποτα. Είναι παράδοση;

Όταν μας ήρθε η ιδέα για το ντοκυμαντέρ αυτό που μας έκανε εντύπωση ήταν ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουν τα αδέσποτα εκεί, όπως και τις αγελάδες στην Ινδία. Για τον κυρίως μουσουλμανικό πληθυσμό οι γάτες έχουν μια φήμη ιερή γιατί αναφέρονται πολύ συχνά σε ιστορίες με τον Μωάμεθ. Σε σύγκριση με τον αποστειρωμένο τρόπο που ακολουθούμε στη Δύση, μοιάζει σαν ένας διαφορετικός τρόπος προσέγγισης της ζωής.

___________

Ιδιαίτερη εντύπωση κάνει 
η παρουσία γατών
μέσα σε τζαμιά,
μέχρι και ιμάμη να βλέπεις να διαβάζει
χαϊδεύοντας γάτα
κάτι που απαγορεύεται
σε ορθόδοξους ναούς,
συνήθεια που άλλαξε πρόσφατα
σε προτεστάντες και καθολικούς

Η σύχρονη δυτική φιλοζωία έχει τις ρίζες της
στη Βρετανία, όπου με νόμους
 από το 1822 άρχισαν να νομοθετούν
κατά του βασανισμού των ζώων

Πάνω σε αυτό το δυτικό κανάλι
κινούνται και Έλληνες εκσυγχρονιστές,
όπως ο Βενιζέλος, 
που νομοθετεί το 1917
κατά της κακοποίησης ζώων,
μια πρακτική διάσπαρτη 
όπως φαίνεται μέσα απ' τη λογοτεχνία 
του 19ου αιώνα στην Ελλάδα

Και το ότι προέρχεται από το Ισλάμ
η τουρκική φιλοζωία,
δεν σημαίνει, βέβαια, ότι οι υπόλοιποι
μουσουλμάνοι μπορούν
να αντιπαρατάξουν στους Τούρκους
τόσο πλούσια παράδοση 
αγάπης για τα ζώα.

Παρενθετικά,
μια διαφορετική οπτική δίνουν Τούρκοι επιστήμονες
με επικεφαλής έναν οστεοαρχαιολόγο.
Βρήκαν νεκροταφείο γατών στην προ 1453 Κωνσταντινούπολη,
και συγκρίνοντας μεσαιωνικά οστά γατών
ανάμεσα στην Ευρώπη και το Βυζάντιο
πιστεύουν ότι η λατρεία για τη γάτα στην Πόλη
προϋπήρχε της έλευσης του Ισλάμ,
και αυτό βοήθησε το ύστερο Βυζάντιο
να περάσει ηπιότερα, όσα η γατοφοβική Δύση
έπαθε από ποντίκια και πανούκλες.

γνωρίζουμε ότι οι παγανιστικές αιματοχυσίες
ζώων σταμάτησαν με νόμους επί Θεοδοσίου (392)
και ότι το εικονομαχικό Βυζάντιο (726 ~ 842)
ευνόησε την απεικόνιση συμβόλων, ζώων και φυτών,
αντί για ανθρώπινα πρόσωπα.

δυσερεύνητο και άγνωστο θέμα,
ένα συνέδριο «Ζώα και Περιβάλλον στο Βυζάντιο»
έγινε το 2008 στην Αθήνα, απόπειρα να καλύψει το κενό
πιστεύω ότι θα φιλοτιμηθούν
να ψάξουν οι βυζαντινόφιλοι
για φιλοζωία πέρα από ζωολογία.
Και οι Μικρασιάτες, συνειρμικά, είναι άραγε πιο φιλόζωοι
από τους υπόλοιπους Έλληνες;

Από το πρώτο βίντεο, πάντως, ισλαμικού-αντικεμαλικού καναλιού
λείπει η αναφορά στο άγαλμα της αραχτής γάτας στο Καντίκιοϊ
μάλλον λόγω ισλαμικής αγαλματοφοβίας.

Ουδείς τέλειος, 
συγκρινόμαστε,
διορθωνόμαστε
και ανανεωμένοι,
 πλέον γνωστικοί
στο μέλλον
προχωράμε!


ΥΓ 
εξαίρεση στα παραπάνω
 αποτελεί η σφαγή χιλιάδων αδέσποτων σκύλων
από τις δημοτικές αρχές της Πόλης το 1910
στο πριγκηπονήσι Σιβρίαντά (αρχ.ελλ. Οξεία)
(τα είχαν στείλει εκεί μετά από παράπονα τουριστών)
αμέσως μετά έγινε σεισμός, 
και ο λαός επονόμασε το νησί
Hayırsızada, αχαΐρευτο/καταραμένο νησί

έναν αιώνα μετά τούρκοι φιλόζωοι
τοποθέτησαν μνημείο της ζωοσφαγής
By at Δεν υπάρχουν σχόλια:
Labels: ,

Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2020

Λαογέννητο άγαλμα γάτας στην παλιά Χαλκηδόνα

νυν Καντίκιοϊ, στον ασιατικό Βόσπορο,
εκεί υπήρχε μία γάτα εύσωμη, 
που από το βάρος περιττές κινήσεις δεν έκανε,
και άραζε στα στέκια της.
Το όνομά της Τομπιλή, 
σημαίνει παχουλή, ζουμπουρλού
(tombul, tombalak)

Πρώτη Αυγούστου του 2016 απεβίωσε,
και ένας γεωφυσικός με τη γυναίκα του,
έβαλαν κηδειόχαρτα με εικόνα και λεζάντα
«kalbimizde yaşayacaksın»
«στις καρδιές μας θα ζήσεις».

Έτσι αναστατώθηκε η κοινωνία
και μαζεύτηκαν πάνω από 17.000 υπογραφές
με αίτημα ένα μνημείο να στηθεί.
Προσφέρθηκε δωρεάν μία γλύπτρια,
η Σεβάλ Σαχίν
( εδώ στο εργαστήρι της 
με πλασμένο σκύλο, προτομές και αρχαία αγάλματα

Και στο πι και φι, πλάσε και πλύνε,
νάσου μνημείο γάτας αραχτής
γκινιασμένο 4 του Οκτώβρη,
τη Ημέρα των Ζώων.

Μια βδομάδα μετά κλάπηκε,
όμως ο κλέφτης δεν άντεξε
του κόσμου την κατακραυγή
και αρχές του Νοέμβρη
το άγαλμα επέστρεψε

~~~~~~~~~~~

Το αντίστοιχο δικό μας
δημόσιο αστικό μνημείο ζώου
πρέπει να είναι το ανώνυμο λαγωνικό
στη Φωκίωνος Νέγρη 
του γλύπτη Ευριπίδη Βαβούρη
στημένο το 1940.
Στον παρακάτω σύνδεσμο
υπάρχει και φωτογραφία γλυπτού της γάτας του.
Πέντε ετών προσβλήθηκε από μηνιγγίτιδα
χάνοντας φωνή και ακοή.
Ανέπτυξη ιδιαίτερη σχέση με τα ζώα,
και εδώ αναφέρει
και άλλα γλυπτά του 

«Τα Γελάδια» (1935, μάρμαρο, Δήμος Αθηναίων), «Γαϊδουράκι» (1935, χαλκός, Υπουργείο Παιδείας), «Κατσίκα» (1940, χαλκός, Δήμος Πειραιά)

υπάρχουν ακόμα αυτά;;

~~~~~~~~

Ένας άλλος συνειρμός
είναι για τα σκυλιά των διαδηλώσεων,
Κανέλου και Λουκάνικου,
όπου φαίνεται μοιάζει δύσκολο,
(πέρα από κάποια ιδιωτικά γκράφιτι)
να υπάρξει ιδέα και συναίνεση για δημόσιο μνημείο 
σκυλιών διαδηλωτών στην Αθήνα.

~~~~~~~~

Τέλος, η Τομπιλή ζούσε 
στη γειτονιά Ζιβέρμπεϊ,
που έχει πάρει το όνομά της 
από μια βίλλα όπου βασανίζονταν πολίτες
από τους ασφαλίτες του πραξικοπήματος του 1971

εκεί στήθηκε το 2013 και το Μνημείο των Βασανισμένων
εδώ φαίνονται από μπροστά
τρία πρόσωπα με επίδεσμους στα μάτια,
και το ένα κορμί σωματωμένο
με τα κάγκελα της φυλακής

By at 2 σχόλια:
Labels: , ,

Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2020

Dogs believe in Humans, Cats believe in God and dislike Erdo-gone!


snapshot from the film Kedi (2016),
which means cat in turkish,
a documentary on the life 
of seven cats in Istanbul.

Sarı (blond)
Bengü (eternal)
Psikopat (psycopath)
Deniz (sea)
Aslan Parçası (lion cub)
Duman (smoke)
 Gamsız (sorrowless, carefree)

 the trailer and a short clip of it


directed by Ceyda Torun,
an American-Turkish woman

here she sends a brief and merry message to VTFF 
(Vancouver Turkish Film Festival)



img
(2017)
The İstanbul Municipality has closed down a magazine printed 
by the municipality and sacked three people who were responsible for its publication after the magazine in its last edition covered graffiti 
that allegedly targeted President Recep Tayyip Erdoğan 

By at Δεν υπάρχουν σχόλια:
Labels: ,

Από την Προύσα στη Σαντορίνη

Emekli Hayvanlar Çiftliği
Συνταξιούχων Ζώων η Φάρμα,
çiftlik, τσιφλίκι
hayvanlar, χαϊβάνια (ζώα)
emek, εργασία, δουλειά
emekli, «δουλεμένος», συνταξιούχος

η φάρμα από τη Χαϊτάπ,
τη μεγαλύτερη φιλοζωική ΜΚΟ στην Τουρκία

με ξεχωριστό γλυπτό,
γαϊδούρι που κουβαλάει, πλέον, ο άνθρωπος,
ένα λειτουργικό μνημείο
που επικοινωνεί με τον χώρο
και εμπνέει τον εργαζόμενο
στη δουλειά του,
στέλνοντας το μήνυμα ότι
όπως δούλεψαν τα γαϊδούρια για μας
δίνοντάς μας ψωμί,
ήρθε η ώρα της ανταμοιβής
και ευγνωμοσύνης
στα γεράματα.

Ένα τέτοιο γλυπτό
έπρεπε να υπάρχει στη Σαντορίνη

 η SAWA 
(Santorini Animal Welfare Association)
γερμανικής καταγωγής ΜΚΟ από το Μάιντς
 βοήθησε να φτιαχτεί φάρμα ζώων στο χωριό Καρτεράδο
με τωρινή διαχειρίστρια τη Χριστίνα Καλούδη.

Ένας χώρος με τίτλο για τα «συνταξιούχα γαϊδουράκια»
«retired donkeys» θα ήταν μέρος μιας θετικής απάντησης
στην υπερεκμετάλλευση
και βασανισμό των ζώων, 
όχι μόνο από 
τους ημιονηγούς, αλλά και τον δήμο,
καθώς βγήκε βίντεο με γαϊδούρι-σκουπιδιάρη
με τόσο υπέρβαρο φορτίο απορριμάτων,
που μετά βίας βημάτιζε.

Μια άλλη φάρμα, που θα μπορούσε
να φιλοξενήσει το άγαλμα του «γαϊδουρόφορτου φροντιστή»
είναι η Γαϊδουροχώρα στο Κορωπί από το 2014
που φτιάχτηκε από Έλληνες
κατά το βρετανικό παράδειγμα
του Καταφυγίου Γαϊδουριών από το 1969

Ανάλογο υπάρχει και στην Κύπρο από το 2007

εκεί εργοθεραπευτές
προσφέρουν ονοθεραπεία
για την ψυχική και σωματική ενδυνάμωση 
παιδιών και ατόμων
με κινητικές δυσκολίες

Μετά από όλα αυτά, βλέπω τίτλο 
 «Εναλλακτικά μέσα μεταφοράς στη Σαντορίνη»,
ποια εναλλακτικά;; αυτά είναι τα πρώην κύρια μέσα
επίγειας ανάβασης, πριν έρθει το πρώτο τελεφερίκ το 1979
αλλά επειδή, ακόμα κι αν όλες οι συγκοινωνίες
γίνουν μηχανικές και εναέριες,
δεν μπορούν να αντικαταστήσουν
το τουριστικό γόητρο ενός ζώου,
γιαυτό, αν δεν βγει νόμος ολικής απαγόρευσης,
θα συνεχίσουν τα γαϊδούρια να χτυπάνε
εξαντλητικά δεκάωρα κάτω απ' τον ήλιο.

Στο «εναλλακτικό» άρθρο 
έχει και δύο φωτογραφίες γαϊδουριών, 
η πρώτη από πλαστικό άγαλμα,
όπου κοιτά απορημένο, ενώ πάνω του
έχουν ζωγραφιστεί ανθρωπάκια,
και σε τρεις γλώσσες, ιταλικά, αλβανικά,
και πολωνικά, είναι γραμμένο
πως η ζωή είναι ωραία
(...για όσους την καβαλάνε...)
Στη δεύτερη με γιγαντωμένη 
γαϊδουροκεφαλή
χαμογελά στον επιβάτη,
που θα επιλέξει το
Σταθμό Γαϊδάρων,
Donkey Station.

Θυμίζει τις κυριαρχικές φωτογραφίες
μαύρων υπηρετών και γυναικών,
που προλαβαίνουν ό,τι φόρτωμα τους ανατεθεί,
με το χαμόγελο στα χείλη
....

Και κλείσιμο 
με τον λόγο 
στην όντως εναλλακτική κοινωνία
της Σαντορίνης

Σαντορινιά παροιμία
 «Αν ο Θεός θέλει να σε καταραστεί, σε κάνει γάιδαρο στη Σαντορίνη».
(του Δημήτρη Πράσσου, 2018)

Τα γαϊδουράκια και τα μουλάρια, που υπήρξαν η παραγωγική «μηχανή» της Σαντορίνης, υφίστανται μια συμπεριφορά που κάποτε ξεπερνά τα όρια της βαναυσότητας.

Το μικρό αυτό κείμενο, αποτελεί αποτέλεσμα της πίεσης από πάμπολους φίλους που γράφουν ή τηλεφωνούν για να πούμε κάτι. Ε, λοιπόν θα τους πω κάτι. Όταν ο Δημήτρης ο Σιγάλας, δούλεψε για μήνες και δημιούργησε τον πρώτο στην Ελλάδα κανονισμό για τα Ζώα Εργασίας, κάποιοι κάγχαζαν. Όταν δημιούργησε το πρώτο καταφύγιο απόμαχων Ιπποειδών, πολλοί τον λοιδόρησαν. Μόλις η τωρινή Δημοτική Αρχή ανέλαβε καθήκοντα, ένα από τα πρώτα πράγματα που έκανε, 
ήταν να τον στείλει στο σπίτι του.

Στέλεχος της σημερινής Δημοτικής Αρχής, έστειλε το… Δήμο για το θέμα του Καταφυγίου, στο Δικαστήριο (ο γράφων ήταν ο μόνος μάρτυρας υπεράσπισης που κάλεσε η Ένωση Φιλόζωων του νησιού-SAWA). Καταδικάστηκε ο Δήμαρχος(!), καθώς και ένας υπάλληλος του Δήμου για την  …παράνομη λειτουργία του Καταφυγίου. Βέβαια, η Πρόεδρος, επέβαλλε το ελάχιστο δυνατό πρόστιμο (65 ευρώ), γιατί πολύ απλά, δεν μπορούσε να παραβεί το νόμο.

Αυτό το κειμενάκι γράφτηκε, για να μην συνεχίσουν να … «πέφτουν από τα σύννεφα», ορισμένοι. Ξέρουν και ξέρουμε. Μπορούν και δεν πράττουν. Ακούνε και κωφεύουν. Βλέπουν και γυρνάνε αλλού το βλέμμα τους. Μη θίγετε τα κακώς κείμενα, είναι η αρχή. Δείτε μόνο το φως στις σκοτεινές εποχές, η έμμεση παρότρυνση. Οι δε «υποψιασμένοι», θα διαπιστώσουν «ξένο δάχτυλο», «προσπάθεια δυσφήμησης του νησιού» ή στην καλύτερη «μα είναι ώρες τώρα να αναδεικνύουμε τέτοια θέματα;».

Και ο καλός φίλος και σπουδαίος άνθρωπος Δημήτρης Σιγάλας, θα βρίσκεται εκεί στο παραγωγικό του ησυχαστήριο, βλέποντας με θλίψη την κατάντια μας. Ήταν μόνος του, όταν προσπάθησε να το σταματήσει, με το κουράγιο και τις επιστημονικές του γνώσεις. Κάποιοι ταχθήκαμε στο πλευρό του. Αλλά, εις μάτην. (για όσους ενδιαφέρονται, ας δουν μια συνέντευξή του, όπου μεταξύ άλλων, 
μιλά εδώ

Δημιούργησε και δημιουργεί, τη δική του Ουτοπία, 
σε πείσμα των βαρονέτων της αρπαχτής,
αντιστέκεται στην απρέπεια με την αξιοπρεπή σιωπή του και ζει σε ένα δικό του κόσμο, ιδιαίτερο, χωρίς να ασκητεύει.

Παιδί του Νημποριού, σπούδασε τις επιστήμες της γης και ξαναγύρισε στη γη του. Το 1982, ηγήθηκε μιας παρέας, που έγραψε ιστορία στα πολιτιστικά δρώμενα του νησιού. Σε μια εποχή που μόνη εκδήλωση ήταν κάποιο πανηγύρι για τα αγιομνήσια ενός αγίου, ο Σιγάλας και οι φίλοι του, έφεραν κινηματογράφο, θέατρο και μουσική στη διψασμένη για πολιτισμό νεολαία του νησιού. Ο θρυλικός ΜΕΣΕΣ (Μορφωτικός Εκπολιτιστικός Σύλλογος Εμπορείου) στεγάστηκε σε ένα παλιό, ερειπωμένο σχεδόν μαγαζί.
 
Και δεν περιορίστηκε μόνος τις εκδηλώσεις. Διοργάνωσε μαθήματα τέχνης και χορού. Δημιούργησε βιβλιοθήκη και έφερε Ηλεκτρονικούς Υπολογιστές, σε μια εποχή που αυτοί ήταν ένα εξωτικό και δυσθεώρητο είδος. Κάποια στιγμή, παρέδωσε ομαλά τα ηνία του ΜΕΣΕΣ που εν τω μεταξύ είχε μετονομαστεί σε Πολιτιστικό Σύλλογο Θήρας, καθώς η δραστηριότητά του, ξεπέρασε το Εμπορείο.

Επόμενη στάση του, ο Δήμος Θήρας. Με μια μικρή και χαμηλής αμοιβής σύμβαση, τι δεν έκανε;. Δημιούργησε το Καταφύγιο αδέσποτων ζώων συντροφιάς και των απόμαχων ιπποειδών, έφτιαξε το φυτώριο του Δήμου (διανεμήθηκαν δωρεάν 70.000 δενδρύλια ελιάς!), έφτιαξε τον μοναδικό στην Ελλάδα κανονισμό για τα ζώα εργασίας, εξασφάλισε χιλιάδες ευρώ από ειδικά προγράμματα.

Είναι “ο άνθρωπος για όλες τις εποχές”. Κάποια στιγμή θα ξαναγυρίσει. Και με εκείνη την ξέφρενη στην εξέλιξη αλλά ήρεμη στην όψη δημιουργικότητα, θα δώσει ξανά, ένα μάθημα αξιοπρέπειας, ικανότητας, αφοσίωσης και αγάπης για τον τόπο. Αδιαφορώντας, για τις μικρότητες και τις προσωπικές ανασφάλειες που στέρησαν ένα νησί από πάρα πολλά.
By at Δεν υπάρχουν σχόλια:
Labels:

Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2020

Αν τα ζώα ήταν κυρίαρχοι άνθρωποι

 

  και εμείς είδος προς εξαφάνιση

«Turning Point» by Steve Cutts
«Σημείο καμπής» από τον Λονδρέζο βιντεοπλάστη Στίβ Κατς
την πρωτοχρονιά του 2020

Μουσική από τον Γιαπωνέζο στη Μελβούρνη Ken Seto
που εκπέμπει μόνος το σχέδιο 
Wantaways («Φυγόβουλοι», «Υπ' ατμόν»,
λέγεται στα αγγλικά για εργαζόμενους 
και παίκτες που ζητούν μεταγραφή
και αλλαγή τόπου εργασίας)
By at Δεν υπάρχουν σχόλια:
Labels:

Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου 2020

Περὶ τοῦ δελφ- τοῦ ἐν Δελφοῖς


Ζωικός Δελφισμός

Δελφίνια, δέλφακες, αδέρφια μας, 
μητρίζει ὁ λόγος ἐν Δελφοῖς!

Την ίδια μέρα 
που η γλωσσοπλάστρα μας γιαγιά
είδε δελφίνα να γεννά,
την ίδια μέρα είδε 
και γουρούνα να λοχεύει.

Έτσι δελφίνες κάλεσε τα ψάρια
και τα γουρούνια δέλφακες,
θηλαστικά κι αυτά, όπως κι εμείς,
μέσ' από μήτρα βγαίνουν στη ζωή.

Δελφύα λέγαν οι παλιοί
όργανο μήτρα γυναικός,
εξού αδελφή και αδελφός,
θα πει ομομήτριο,
 ομόγαστρο παιδί.

( Γουρούνι της θάλασσας
ονόμαζαν το ψάρι
Εγγλέζοι και Ινδοί

Και πτήση τώρα στους Δελφούς,
μήτρα και αφαλό της γης,
όπου γυναίκα-παπαδιά,
Ελλήνων ιεράτευμα,
μάντευε μέλλον με χρησμούς.

Αφού τον δράκο σκότωσε,
(παλιότερης θρησκείας),
ο Άγιος Απόλλωνας
πήρε τη σάρκα δελφινιού,
στη ράχη του μετέφερε
παπάδες Κρητικούς
Πυθία να συντράμουνε.

Μέχρι στα αστέρια έφτασες
θαλασσινό αδέρφι μας!
Xαμένη αγάπη Αμφιτρίτη
 βρήκες του Ποσειδώνα,
και ο θεός στον ουρανό
σου έδωσε αστερισμό!

Έσωσες και ένα μουσικό,
Λέσβιο απ' τον Μόλυβο,
μέτοικο στου Περίανδρου.
Στην Κόρινθο επιστρέφοντας 
εν πλω από τον Τάραντα,
λήσταρχοι μεσοπέλαγα
κόπο περιοδείας του
πήραν απ' τον Αρίωνα,
λέγοντας, είτε να αυτοκτονήσει
στη γη ταφής να τύχει,
ή στα κύματα αμέσως να πηδήσει.
Το δεύτερο δέχτηκε, μα ζήτησε,
πόθο στερνό να τραγουδήσει.

Ακούγοντας δελφίνι μουσική,
σαν βούτηξε ο κιθαριστής
στη ράχη του τον έσωσε,
στο Ταίναρο μετέφερε.
Είχαν οι Έλληνες εκεί
 χάλκινο άγαλμα,
άνθρωπο πάνω σε δελφίνι.

Και ίσως φιλοτιμηθούν,
όσοι πως έχουν, λεν, δελφίνι,
για σύμβολό τους εθνικό
και ξαναστήσουνε τη μνήμη.

Σ' ένα σωρό του κόσμου γλώσσες
απ' το δελφίνι το αρχαίο
εταξιδέψαν τόσες λέξεις:
dolphin, delfin, llofín, golfinho,
dulfīn, delfeno και draffinu.

Εξαίρεση στη γειτονιά,
Τούρκων και Κούρδων η λαλιά.
Δεν πίστεψαν οι γείτονες 
του κορανείου έπους
πως άνθρωπος επέζησε
τριήμερος σε κήτος.

Ψάρι του Ιωνά!
Yunus balığı!
Masîyê ûnis!
αποκαλούν το δελφινιό,
ότι στη ράχη του κι αυτό,
σαν τον αρχαίο μουσικό
έσωσε τον προφήτη.

Και από ψάρι του Ιωνά,
για συντομία: ιωνάδες,
ιωνάκια, γιουνούσια, 
yunuslar, ûnis,
τα δελφίνια αποκαλούν!

Χαίρε Αρίων μουσικέ! 
Χαίρε Προφήτα μου Γιουνούς! 
εσείς δελφίνια βρήκατε
και σώσαν της ζωή σας!


imgs
By at 2 σχόλια:
Labels: , , ,

Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου 2020

Κακοποίηση ζώων στην πρόβενιζελική Ελλάδα


από τα σκότη του 19ου αιώνα μέχρι την 11η Νοεμβρίου 1917,
όταν επί υπουργίας Ιωάννη Τσιριμώκου
ψηφίστηκε νόμος προστασίας για κάθε ζώο,
και όχι συγκεκριμένη κατηγορία ζώων,
σχετιζόμενα με τη ζωοκλοπή.
 «Όστις βασανίζει, κακοποιεί, ή μεταχειρίζεται μετά σκληρότητας ή χρησιμοποιεί προς εργασίαν, ή φορτώνει ζώον ασθενές ή ανάπηρος ή πέραν της φυσικής του αντοχής ή πέραν του υπό των αστυνομικών διατάξεων οριζομένου βάρους, τιμωρείται με πρόστιμο 3-50 δραχμών ή με κράτησιν μέχρις 20 ημερών ή με αμφοτέρας τα ποινάς ταύτας.». Για πρώτη φορά θεσπίζεται για κάθε ζώο η προστασία του από τον βασανισμό, την κακοποίηση και τη σκληρή μεταχείρισή του. Επίσης, προβλέπεται η ευθανασία σε ζώα πάσχοντα από ασθένεια άνευ θεραπείας ή αρκετά ηλικιωμένα, με αναγκαία την κτηνιατρική γνωμάτευση. Τα εισπραττόμενα πρόστιμα δύνανται να διατίθενται προς ενίσχυση των υφιστάμενων σωματείων. Ο συγκεκριμένος Νόμος ίσχυσε για 64 χρόνια, έως και το 1981....
Έως το 2012, το έννομο αγαθό που προστατεύεται είναι ιδιοκτησία, ενώ κατόπιν το έννομο αγαθό είναι το ζώο καθαυτό και η ευζωία του. 

...από χρονογραφήματα και διηγήματα μόνο,
καθώς η τέχνη της ελληνικής ζωγραφικής
υστέρησε σε αυτό τον τομέα.
Αυτά που οι πεζογράφοι βλέπαν,
δεν αγγίζαν τους ζωγράφους;;

[...]

Τρέχουσα νὰ τὸ φθάσῃ, τὸ ἐκτύπα ἅμα εἰς τὰ κάπουλα, καὶ ὅταν δὲν τὸ ἔφθανε πλέον, ἤρχισε νὰ τὸ πετροβολῇ. Οἱ μάγκες τῆς ἐφώναζον: ― Ἄ, Ματώ, τρέχα νὰ τὸ φθάσῃς, καὶ συγχρόνως ἔρριπτον χάλαζαν πετρῶν κατόπισθεν τοῦ ζῴου καὶ τῆς Ματῶς. Ὅσον ἐπετροβολοῦσαν οἱ μάγκες, τόσον ἔτρεχε τὸ Ματώ· ὅσον ἔτρεχε τὸ Ματώ, τόσον ἔφευγε τὸ γαϊδουράκι. Τώρα, ποῖον ἐκ τῶν δύο θρεμμάτων θ᾿ ἀπέκαμνε πρῶτον διὰ νὰ σταματήσῃ, τὸ Ματὼ ἢ τὸ γαῖδούρι;

Τοῦτο μ᾿ ἐνθύμισε τί εἶχα ἰδεῖ πρὸ πολλῶν ἐτῶν, ὅταν ἐπεσκέφθην νέος τὸν Ἄθωνα. [...] Ὁ ταῦρος, ἀφοῦ εἰσήγαγε τὴν κεφαλήν του, ἐπιάσθη ἐκεῖ ὡς εἰς παγίδα καὶ δὲν ἠμποροῦσε πλέον νὰ κουνηθῇ ἐμπρὸς ἢ ὀπίσω. Ὁ παπα-Εἰρηναῖος, ἁπλοϊκὸς καθ᾿ ὅλα τὰ φαινόμενα, ἅμα εὗρε τὸν περίεργον ἐπισκέπτην ἐκεῖ, ἐφαντάσθη, σχεδὸν ὅπως καὶ τὸ Ματώ, ὅτι ἐὰν ἐκτύπα τὸ ζῷον ὀπίσω εἰς τὰ γλουτά, θὰ ἐσωφρονίζετο, ὥστε νὰ βγάλῃ τὸ κεφάλι ἀπὸ τὴν θυροπαγίδα. 

Εἶχε λοιπὸν τὴν ὀγκώδη ὁδοιπορικὴν ράβδον του, καὶ μὲ αὐτὴν ἤρχισε νὰ κτυπᾷ ἀλύπητα τὸ ζῷον εἰς τὰ ὀπίσθια, κ᾿ ἐκτύπα, κ᾿ ἐθορύβει, κ᾿ ἐγέλα· καὶ τὸ βόδι ἐξηκολούθει νὰ ἔχῃ τὸ κεφάλι ἐντὸς τῆς παγιδοθύρας, κ᾿ ἔμενεν ἀκίνητον καὶ ἐμούγκριζε.

Αλεξ. Παπαδιαμάντη, Ἀγάπη στὸν κρεμνό

Μία ποτὲ βάρκα, ὡς διηγοῦντο, εἰσπλεύσασα διὰ νὰ συλλέξη καραβίδας καὶ παγούρια, ἐνῶ εἰς τῶν ναυβατῶν εἶχεν ἀναρριχηθῆ εἰς τὸ τρομερὸν ὕψος τοῦ βράχου διὰ νὰ συλλέξη κρίταμα, ἐκάθισεν ἐπάνω εἰς μίαν φώκην ζωντανὴν φράττουσαν ἀκριβῶς τὸ πλάτος τοῦ στομίου. Τὸ σκοτεινὸν ζῶον ἀνεταράσσετο, ἤσπαιρεν, ἡ μικρὰ σκάφη ἐπάλλετο, ἔτρεμε, καὶ δὲν ἠμποροῦσε νὰ ὑπάγη οὔτε ἐμπρὸς οὔτε ὀπίσω. 

Ὁ ναυβάτης ὁ ἐντὸς τῆς βάρκας ἐκτύπησε τὴν φώκην μ' ἕνα πέλεκυν, τὴν αἰμάτωσε, τὸ κύμα ἐκοκκίνησε ἐπ' ὀλίγον. Ἡ φώκη ἤσπαιρεν ἐν ἀγωνίᾳ. Ὁ νεαρὸς ἁλιεὺς κατώρθωσε νὰ σφίγξη τὸν λαιμὸν μὲ μίαν θηλειάν, καὶ καλέσας τὸν ἄλλον σύντροφόν του εἰς βοήθειαν κατώρθωσε τὴ βοηθεία αὐτοῦ, μὲ κίνδυνον νὰ βουλιάξη ἡ φελούκα, ν' ἀνασύρη ἐπάνω τὴν φώκην.

Αλεξ. Παπαδιαμάντη, Φόνισσα

Εἴκοσι ἢ τριάντα παιδιὰ τοῦ δρόμου ἔλαβον χαλίκια, κ᾿ ἤρχισαν νὰ πετροβολοῦν τὸ περίεργον κολυμβητικὸν ζῷον. Ἄλλοι κατόπιν τρέχοντες ἔκραζον:

― Μὴ ρίχνετε, παιδιά! Θέλει τουφέκι.

Πράγματι δύο ἢ τρεῖς τῶν ὁποίων τὰ σπίτια ἔτυχον νὰ εἶναι σιμὰ στὸν γιαλόν, ἔλαβον εἷς τὴν σκωριασμένην καραβίναν, ἄλλος τὴν δίκαννον φιλήνταν του, κ᾿ ἔτρεχον πρὸς τὸ Μπούρτσι. Εἰς ὀλίγα λεπτὰ τῆς ὥρας ἠκούσθησαν δύο ἢ τρεῖς πυροβολισμοί.

Κάτω εἰς τὸ χεῖλος τῆς προκυμαίας ἀνὰ δύο ἢ τρεῖς νομᾶτοι ἔλυσαν τὰς δεμένας εἰς τοὺς κρίκους βάρκας, καὶ μὲ δύο τουφέκια, καὶ μὲ τέσσαρα κουπιά, αἱ δύο βάρκες ἔσχιζαν τὰ κύματα, διὰ νὰ φθάσουν μέχρι βολῆς τὸ μαυροφόρον θαλασσοπούλι. Εἷς γηραιὸς χωροφύλαξ, ἀκολουθούμενος ἀπὸ δύο ἢ τρεῖς ἀγυιόπαιδας, ἐξῆλθεν ἀπὸ τὴν στρατώνα του (ἡ δὲ στρατώνα ἦτο παρὰ τὸν αἰγιαλόν, ἀντικρὺ στὸ Μπούρτσι, εἰς τὸ κατώγι τῆς παλαιᾶς δημαρχίας, γεμᾶτον ἀπὸ βλατοῦδες καὶ ἄλλα ζωύφια, καὶ μὲ δύναμιν δύο χωροφυλάκων), φέρων παλαιὰν σκουροκαραμπίναν κ᾿ ἔτρεξε στὸ Μπούρτσι διὰ νὰ ρίξῃ κατὰ τῆς καλλικατζούνας. Ἐντὸς ὀλίγου ἀντήχησαν τρεῖς, πέντε, δέκα, δώδεκα πυροβολισμοί! Πῶς νὰ γλυτώσῃ τὸ πτωχὸν θαλασσοπούλι!

...ἡ καλλικατζούνα σχεδὸν δὲν τρώγεται, ἤ, τοὐλάχιστον, δὲν χωνεύεται. Ἐὰν παραλίπῃς μετὰ τὸν φόνον νὰ τὴν γδάρῃς ὅπως τὰ συνήθη σφάγια, ἠμπορεῖς νὰ χαλάσῃς μίαν βαρκαδιὰν ξύλα, εἶναι ἀδύνατον νὰ βράσῃ. Ἐὰν τὴν γδάρῃς, καὶ καύσῃς δύο φορτώματα μόνον, ἐντὸς ἑπτὰ ὡρῶν τὸ πολύ, δυνατὸν νὰ βράσῃ. Ἀλλ᾿ οἱ κυνηγοί μας τὸ ἤθελαν διὰ τὸ γέρας καὶ τὸ κατόρθωμα, ὡς ἀληθεῖς φίλαθλοι, παρὰ ἀπὸ γαστρονομικὴν ἐπιθυμίαν.

Αλεξ. Παπαδιαμάντη, Καλλικατζούνα
https://www.papadiamantis.org/works/58-narration/416-04-66-h-kallikatzoyna-1925

Ο άγγλος φιλέλληνας Edward Lear,
που υπέγραφε ως Λῦαρ,
παρατήρησε την ελληνική ζωοφοβία το 1849-50. 
Περνώντας από την Οθωμανική τότε Θεσσαλία
είδε την πόλη της Λάρισας να έχει γεμίσει από πελαργούς,
επειδή έφευγαν από τον νότο, όπου τους πυροβολούσαν
και ενοχλούσαν οι Έλληνες. Ανοησία, τονίζει, των Ελλήνων
γιατί αυτά τα πουλιά τρώνε επιβλαβή για τη γεωργία έντομα.

Over the land and over the sea


Ἔπειτα ρίχτηκε στὸν καραβόσκυλο τὸν Ζέπο μας, ποῦ τὸν εἶχε ὁ μακαρίτης ζωὴ μαζί του! Τὸν ἔδερνε, τὸν κλωτσοῦσε τὸν ἄφινε νηστικό. Τέλος μιὰ νύκτα τὸν ἔπνιξε μισοκάναλα κι’ ἔφερε ἀπὸ τὴ Μεσσήνα ἕνα κοπρόσκυλο ποῦ βαριόταν καὶ ν’ ἀλυχτήσῃ.

Ανδρέα Καρκαβίτσα, Τελώνια

Καὶ ἅμα ἔβλεπε κανένα ἄλογο νὰ κοντοστέκεται, ἄρχιζε ἀμέσως τὶς βλαστήμιες. Κατέβαζε, ὁ ἄθεος, ὅλα τὰ καντήλια.

Ἀπὸ τὸ κάμα καὶ τὴν πολλὴ κούραση, σκᾶνε σὲ λίγο δυὸ ἄλογα. Ὦχ! ἐκεῖ νὰ ἔβλεπες τὸν παπᾶ! Οὔρλιαζε σὰν λύκος· γύριζε τ’ ἄγριά του μάτια ἐδῶ καὶ κεῖ, ποδοπάταε τὴ γῆ. Ἄξαφνα σηκώνει τὰ χέρια καὶ φασκελώνει τὸν ουρανό.

- Θὲς δὲ θές, Παναγιά, λέει τρέμοντας ἀπὸ λύσσα, ἐγὼ θ’ ἀλωνίσω σήμερα καὶ θὰ ξεσηκωθῶ. Δὲν εἶμαι γυναίκα νὰ φοβηθῶ τὰ ὄνειρα!

Ανδρέα Καρκαβίτσα, Ἐβυθός

Ὁ Ἀρχαιολόγος τῆς ἔσφιξε τὴν οὐρά.

Κὶ ἅμα τὴν κατάλαβε πὼς πονεῖ τὴν ἔσφιξε δυνατὼτερα.
Νιαούριζε, σπαρτάριζε, κάρφωνε τὰ νύχια της στὰ φορέματά
του. Μὰ ἐκεῖ­νος ἥσυχος, μὲ κρύο χαμόγελο τὴν κοίταζε καὶ
τῆς τράβαε τ’ αὐτιά, τῆς στραγγούλιζε τὰ πόδια, τῆς ἔσφιγ­γε
τὸ κεφάλι.
- Καὶ τί σου κάνει τὸ ζῶο καὶ τὸ πιλατεύεις; τοῦ εἶπε ὁ
Δημητράκης ἀπὸ τὴ θέση του.
Ἐκεῖνος τὴ δουλειά του· ἡ γάτα παράδερνε στὰ χέρια του
καὶ νιαούριζε ἀπελπισμένα.



- Μὰ εἶσαι τύραννος! τοῦ φώναξε ἡ Ἐλπίδα μὲ θυμό,

βγάζοντας τὸ ζῶο ἀπὸ τὰ χέρια του.
- Μητρός τε καὶ πατρὸς καὶ τῶν ἄλλων προγόνων
ἁπάντων, φώναξε ὁ Ἀριστόδημος μὴ δίνοντας προσοχὴ στὰ
λόγια της, τιμιώτερον καὶ ἁγιώτερον καὶ σεμνότερόν ἐστιν
 ἡ πατρίς!...
- Μπράβο! Ξέσπασαν χεροκροτῶντας οἱ νέοι.

Ανδρέα Καρκαβίτσα, Αρχαιολόγος

https://www.openbook.gr/o-archaiologos/


Ἡ Λάμια μία μόνην πρώτην καὶ τελευταίαν φορὰν ἐπέτυχε νὰ τὴν συλλάβη ἀνύποπτον καὶ νὰ τὴν δείρη ἀνηλεῶς. Ἀλλ᾿ οὐδὲν ἄλλο κατώρθωσε διὰ τῆς ράβδου της νὰ τὴν διδάξῃ, παρὰ μόνον νὰ φυλάττεται, οὐχὶ ὅμως καὶ ν᾿ ἀπέχῃ τοῦ μεταξοστρώτου ἐκείνου παραδείσου. Ἔκτοτε ἐξηκολούθουν καθημερινῶς τῆς γάτας αἱ ὑπὸ τὸ σκέπασμα κατακλίσεις καὶ τῆς γυναικὸς αἱ μάταιαι καταδιώξεις.
[...]
Ἡ ταλαίπωρος Σεμίρα ἐκοιμᾶτο, ὡς φαίνεται, τὴν φορὰν ταύτην μὲ τὰ σωστά της. Ἡ βαρεία ράβδος ὑψώθη καὶ κατέπεσεν ἐπὶ τοῦ μαλακοῦ καὶ ἀναπάλλοντος αὐτῆς σώματος ἅπαξ, δίς, πλειστάκις, ἀπειράκις, ὡς κόπανος πλυντρίας. Μόνον κατὰ τὴν τελευταίαν στιγμὴν ἠκούσθη ἓν ἥσυχον μιάου-μιάου.
[...]
 Θέλων νὰ τὴν καθησυχάσῃ, ἀνήγγειλεν ὁ ἀγαθὸς διευθυντὴς ὅτι θὰ προβῇ τὴν ἐπιοῦσαν εἰς ἀνακρίσεις πρὸς ἀνακάλυψιν καὶ τιμωρίαν τοῦ ἐνόχου. Αἱ ἀνακρίσεις ἐνηργήθησαν, ἀλλ᾿ ἀδύνατον ὑπῆρξε νὰ εὑρεθῆ ὁ τοποθετήσας ὑπὸ τὸ σκέπασμα τὸν κοπανηθέντα πῖλον. Τοῦτο δικαιούμεθα νὰ θεωρήσωμεν ὡς μέγα δι᾿ αὐτὸν εὐτύχημα, διότι τρεῖς ἡμέρας ἔπειτα ἀνεσύρετο νεκρὰ ἐκ τοῦ φρέατος ἡ δυστυχὴς Σεμίρα.

Εμμανουήλ Ροΐδη, Ιστορία μιας γάτας
http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/emmanuel_roides/history_of_a_cat.htm

Ὁ ἐκ τῆς μαχαίρας πόνος καὶ ἡ αἴσθησις τῆς προσεγγίσεως τοῦ νεαροῦ κυρίου του μετέδωκαν εἰς τὸν Πλούτωνα δυνάμεις ἱκανὰς νὰ συντρίψῃ τὰ δεσμά του καὶ νὰ προβάλῃ κάτωθεν τῆς θύρας τὸν δασύμαλλον αὐτοῦ πόδα καταιματωμένον. Σπαραξικάρδια ἀντήχησε τότε ἡ δυωδία τοῦ πρὸς τῆς κλειστῆς θύρας κλαίοντος παιδίου καὶ τοῦ ὄπισθεν αὐτῆς γοερῶς ὑλακτοῦντος σκύλου. Ὁ θόρυβος ἐκεῖνος προσείλκυσε τὸν ἰατρόν, εἰς τοῦ ὁποίου τὸ βροντοφώνημα ἠναγκάσθη ὁ ζωοτόμος νὰ ὑπακούσῃ, ἀνοίγων τὴν θύραν. Ὁ Πλούτων ἐχύθη εἰς τὰς ἀγκάλας τοῦ ὀρφανοῦ, ὁ δὲ ἰατρὸς ἐπέδειξε καὶ πάλιν τὴν ἀγαθότητα τῆς ψυχῆς του, δὶς πτύσας εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ βδελυροῦ δημίου καὶ ἔπειτα περιδέσας μετὰ πάσης ἐπιμελείας τὰς χαινούσας τοῦ θύματος πληγάς, εἰς τὸ ὁποῖον διέταξε νὰ προσφέρωσι πινάκιον γάλακτος καὶ νὰ τὸ ἀφήσωσιν ἔπειτα νὰ ἡσυχάσῃ.
[...]
Ἡ ἐλεεινὴ ἐν τούτοις καὶ ἀλλόκοτος ὄψις τοῦ τυλιγμένου εἰς αἱμοβαφῆ πανία ἐκείνου σκύλου ἐκίνει τὴν περιέργειαν τῶν διαβατῶν καὶ ἐξήγειρε τὴν ἀσυνείδητον παιδικὴν ὠμότητα τῶν ἁγυιοπαίδων, οἵτινες ἔτρεχον κατόπιν αὐτοῦ κραυγάζοντες καὶ λιθοβολοῦντες. Τὴν ὥραν ἐκείνην ἐξελθόντες οἱ μαθηταὶ τοῦ Λυκείου εἰς τὸν συνήθη ἑσπερινὸν περίπατον ἀνήρχοντο ἐν στρατιωτικῇ παρατάξει τὸν ἀνήφορον τῆς Ἄνω Σύρου. Αἱ τάξεις διεσπάσθησαν ἀμέσως καὶ πάντες ἐτρέξαμεν εἰς βοήθειαν τοῦ κινδυνεύοντος φίλου μας, ἐνῷ ἐπρόβαλε πνευστιῶν ὁ Κάρλος ἐξ ἄλλης ὁδοῦ. Ἀλλ᾿ ἦτο πλέον ἀργά. O Πλούτων, τοῦ ὁποίου ἐξήντλησαν τὰς τελευταίας δυνάμεις ἡ ὁρμὴ τοῦ δρόμου, ὁ τρόμος καὶ οἱ λιθοβολισμοί, κατέπεσε πλησίον τῆς πύλης τοῦ νεκροταφείου, μόλις προφθάσας νὰ γλείψῃ τὰς χεῖρας τοῦ παιδίου πρὶν ἢ ἐκπνεύσῃ πρὸ τῶν γονάτων του.

Εμμανουήλ Ροΐδη, Ιστορία ενός σκύλου
http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/emmanuel_roides/history_of_a_dog.htm

"Βρὲ, βρὲ, βρὲ, τί τὸ χτυπᾶς ἔτσι, μὴν τὸ χτυπᾶς, βρέ! Ὦ, τὸ καϋμένο, τί βάρβαροι ἄνθρωποι, τί βάρβαροι!"
[...]

"Τὸ σταυρό σου καὶ σένα, βραχνοφωνεῖ, "γρηὰ καρακάξα!
Ποῦ νὰ σὲ βροῦμε σένα τὴν πολιτισμένη, νὰ τὸ ξεκολλήσῃς
δίχως νὰ τὸ βαρέσῃς!...

Μιχαήλ Μητσάκη, Τὸ κάρρον
http://eimaistahaimou.blogspot.com/2017/08/1868-1916-1988.html


 — Τὴν Παναγία σας μέσα, ἄτιμα!…
Θὰ τραβήξετε ἤ θὰ σᾶς πάρ΄ ὁ διάολος τὸν πατέρα;…

            Καὶ τὰς κραυγάς του συνοδεύει, οὐδ΄ ἐπὶ στιγμὴν διακοπτόμενος, τοῦ καμτσικιοῦ ὁ κρότος, κρὰκ! κρὰκ! κρὰκ! χαρακοῦντος τῶν ἀλόγων τὸ πετσί, ἐμπλεκομένου εἰς τὰς τρίχας των, ξεσχίζοντος καὶ καθαιμάσσοντος αὐτά.
[...]

            — Δὲν τραβᾶτε, μωρὲ ἄτιμα, ἔ;!…, βρυχᾶται. Σταθῆτε νὰ βγάλω τώρα κ΄ ἐγὼ τὸ κλειδί, νὰ σᾶς ἀλλάξω τὸ Χριστό, ρουφιάνικα!…

[...]
Πρὸς τὸν ἀήθη θόρυβον, ἐστάθησάν τινες διαβάται, παρερχόμενοι,
καὶ βλέπουν ἐν περιεργείᾳ ἀδιαφόρῳ.
[...]
Πλὴν, αἰφνιδίως, ἡ θύρα τῆς ἁμάξης ἤνοιξε καὶ ὁ ἐντὸς αὐτῆς ἐξέρχετ΄ ἀποτόμως. Εἶνε ὑψηλὸς ἀνὴρ διοπτροφόρος, καὶ ξανθός, μὲ γενειάδα καταπίπτουσαν μακρὰν ἐπὶ τοῦ στήθους, ταξιδιώτου, προδήλως ξένου. Ἡ ὅλη ὄψις του τὸν παριστᾶ ὠσεὶ ἀρχαιολόγον Γερμανόν, ἤ Ἀμερικανὸν περιηγητὴν
[...]
Διατί κτυπᾶτε ζῶον;… Διατί κτυπᾶτε;… Ἐγὼ δὲν πληρώνει ὑμᾶς, ἄν κτυπᾶτε ζῶον!…
[...]
— Βρὲ κερατά, λέγει, βρὲ κερατά, ἄν δὲν τὸ χτυπήσω,
πῶς θὰ σὲ πάω νὰ κάνῃς τὴν δουλειά σου;!…-

 Μιχαήλ Μητσάκη, Ἄνθρωπη καὶ κτήνη
https://www.sarantakos.com/kibwtos/mazi/mhtsakhs_kthnh.html

Ιδιαίτερη εντύπωση έκανε το Γατί του Μιχαήλ Μητσάκη,
όπου στη Νεάπολη της Αθήνας παρέα ελληνόπαιδων
βασάνισαν και σκότωσαν ένα γατάκι.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ακρόπολη το 1893,
και ο διευθυντής Βλάσης Γαβρηιλίδης εξέφρασε τη λύπη του,
τονίζοντας ότι «οἱ παῖδες ἔστωσαν γενναῖοι,
ἀλλ' ὅμως οὐδέποτε σκληροί».
Ένα Αμερικάνος δημοσιογράφος, ελληνιστί Ι.Μπάρρος,
προσφέρθηκε να καταβάλλει τα έξοδα έκδοσης
χιλίων αντιτύπων, για να μοιραστούν στα σχολεία.

Παράλληλα προς τα ζωντανά,
ας στέκει και η συμπεριφορά απέναντι στα θνησιμαία.
Με το Ψοφίμι Παπαδιαμάντη
και τον Κυρίαρχο του Καρκαβίτσα
φωτίζεται η δυσκολία
της ελλαδικής γραφειοκρατίας να διαχειριστεί
δίχως καθυστέρηση τα νεκρά ζώα στον δημόσιο χώρο.

Περισσότερα στη διπλωματική εργασία της Ανδριάνας Ταγκαλάκη,


Η παρουσία των ζώων στην πεζογραφία των Ανδρέα Καρκαβίτσα, Μιχαήλ Μητσάκη, Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και Εμμανουήλ Ροΐδη.
Πανεπιστήμιο Πατρών

https://nemertes.lis.upatras.gr/jspui/bitstream/10889/12014/1/Η%20παρουσία%20των%20ζώων%20στην%20πεζογραφία%20των%20Ανδρέα%20Καρκαβίτσα%2C%20Μιχαήλ%20Μητσάκη%2C%20Αλέξανδρου%20Παπαδιαμάντη%20και%20Εμμανουήλ%20Ροΐδη..pdf

Ας προστεθεί και «Η γάτα του παπά» του Γρηγόριου Ξενόπουλου,
όπου στην Κέρκυρα γατόφιλος παπάς παραπλανά τη γατόφοβη παπαδιά του,
που θέλει να ξεπαστρέψει το ζώο γιατί μπαίνει στην αγία τράπεζα.

«Ε, παιδιά μου», τους έλεγε ο παπα-Ζήσιμος, ενώ έπιναν τον καφέ στη σάλα. «Πόσοι κι από μας τους ανθρώπους δε μαγαρίζουν τα Άγια και δε βεβηλώνουν τα Ιερά κάθε μέρα, χωρίς να ’χουν περισσότερη συναίσθηση από τη γάτα μου! Είδα εγώ τέτοιους στη ζωή μου!… Πρέπει όμως να συγχωράμε αυτούς τους δυστυχισμένους, όπως συγχωράμε και το ζώο που δεν έχει λογικό. Δεν το κάνουν από κακό. Μονάχα δεν ξέρουν τι κάνουν. “Oυκ οίδασι τι ποιούσι”».

«Καλά λέει ο παπάς», επεδοκίμασε ο Γερόλυμος.

«Μπορεί να λέει καλά ο παπάς», είπε τότε η παπαδιά· «εγώ όμως αν ξανακάμει τέτοιο πράμα η γάτα του θα την πνίξω. Δε μου γλιτώνει!».
http://users.sch.gr/ipap/Ellinikos_Politismos/logotexnia/A-gata.htm

Και μια ζωοθεματική σύνδεση του Μητσάκη με τη σύγχρονη δημοσιογραφία,
με αφορμή βασανισμό αλόγου το 2011 στον δήμο Ολυμπίας.

[...]
Όταν όλοι σχεδόν οι Ελληνες αγρότες είχαν αποκτήσει τρακτέρ, πολλοί θανάτωσαν τα γαϊδούρια τους ή μάλλον επιτάχυναν τον θάνατό τους.
Κάποιοι απλώς τα εγκατέλειπαν δεμένα και χωρίς νερό σε ένα χωράφι, ενώ άλλοι, πιο τολμηροί, περνούσαν δύο σύρματα ανάμεσα στα σαγόνια του ζώου και τα έδεναν σφιχτά στο κεφάλι του, με τρόπο ώστε το στόμα να μένει μισάνοιχτο, ο γάιδαρος να μη μπορεί να φάει και να καταπιεί κι έτσι να πεθάνει από δίψα και ασιτία. Ενας φίλος, που μεγάλωσε σε ένα χωριό της Θεσσαλίας, θυμάται τις μύγες που βούιζαν πάνω από τις αιμάσσουσες πληγές που χάραζε το σύρμα στα μάγουλα του δόλιου του ζωντανού. Ηταν μια σκληρή λύση ανάγκης, καθώς το αγροτικό νοικοκυριό δεν μπορούσε να αντέξει τη συντήρηση και του γαϊδάρου και του τρακτέρ, ενώ τότε μάλλον θα ήταν αδιανόητο να ασκηθεί δίωξη σε αγρότη για παραμέληση όνου.
[...]
Στο χρονογράφημα του Μιχαήλ Μητσάκη «Θεάματα του Ψυρρή» (1890), ένας μαχαιρωμένος σκύλος οδηγεί μια πομπή περιέργων, αφήνοντας πίσω του μια κατακόκκινη γραμμή σαν νήμα. Η έμφαση δεν δίνεται στον μαχαιροβγάλτη που τραυμάτισε θανάσιμα το τετράποδο ή στο μαρτύριο του σκύλου, αλλά κυρίως στα άκαρδα σχόλια των πιτσιρικάδων, των αργόσχολων, των κουτσαβάκηδων που απολαμβάνουν το θέαμα και περιμένουν να ψοφήσει το ζώο: «Μωρέ, εφτάψυχο το κερατόπιστο! Τρεις ώραις έκανε να ξεψυχήση!.. Βρε το άτιμο!». Όμως, η φοράδα της Ηλείας έσπασε το ρεκόρ του κοπρίτη του Ψυρρή:
εικοσιτέσσερις ώρες χαροπάλευε το ζώο μες στη γράνα.
https://www.kathimerini.gr/opinion/725274/apotypomata-57/

Μακάρι να αποτυπωθεί ισάξια στην πεζογραφία
και η μετάβενιζελική βία στα ζώα

και να συνδέεται το παρελθόν με το παρόν

...ὥσπερ γὰρ ζῴου τῶν ὄψεων ἀφαιρεθεισῶν ἀχρειοῦται τὸ ὅλον,
οὕτω τοῦ παρελθόντος κεκρυμμένου
 τὸ χρονογράφημα πρόσκαιρον γίνεται διήγημα,
ὡς περιστατικοῦ μεμονωμένου...

πριν οι νόμοι κι άλλο σκληρύνουν

Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά ο Βαγγέλης Δρίβας, αστυνομικός, Κλινικός Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής «στο πρώτο εξάμηνο του 2019 έγιναν 1.799 καταγγελίες εκ των οποίων μόλις 117 άτομα συνελήφθησαν».

Οι ποινές για τους παραβάτες είναι πλέον βαριές. Πρόκειται για έγκλημα αυτεπάγγελτα διωκόμενο με τη διαδικασία του αυτοφώρου. Το πρόστιμο φτάνει μέχρι τις 30.000 ευρώ, και παράλληλα προβλέπεται και ποινή φυλάκισης μέχρι και 5 χρόνια.
https://www.in.gr/2019/11/02/greece/thlivera-stoixeia-gia-tin-kakopoiisi-zoon-stin-ellada/
By at 2 σχόλια:
Labels:

Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου 2020

Φιλία με τα ζώα, βασανιστές μετανοείτε!


Φιλία κέρδισαν λεόντων,
συνύπαρξη άλλων ειδών,
και τους βασανιστές των θείων όντων
θα οδηγήσουνε στο φως.

Αυτούς που αδύναμους χτυπάνε,
θαρρώντας δεν θα συλληφθούν
από ματάκια που πετάνε
και κάθε πράξη μαρτυρούν.


Σήμερα του Αγίου Μάμα,
γεννήθηκε στην Παφλαγονία γύρω στο 260,
βρέφος έχασε τους χριστιανούς γονείς του,
Θεόδοτο και Ρουφίνα στη φυλακή,
λόγω διαφορετικού φρονήματος από την κρατική θρησκεία.
Τον υιοθέτησε η χριστιανή Αμμία,
που αποκαλώντας τη μάνα, μάμμη/μάμμα,
ονομάστηκε Μάμας.

 Στα δεκαπέντε του στην Καισάρεια,
για να γίνει όμοιος στη θρησκεία με τους πολλούς
ρίχτηκε από το κράτος
στα λιοντάρια, ώστε να φοβηθεί
και να συμμορφωθεί.

 Όμως με τα λιοντάρια έγινε φίλος,
και ένα από αυτά τον πήρε στη ράχη του,
εξού και η αγιογράφηση.

 Τελικά το κράτος τον σκότωσε
με τρίαινα.
Βρέφος ὀρφανόν ἐπέζησας,
καὶ ἐν γηπέδῳ λεόντων,
 φίλους ἀλλοίους κατήγαγες.
Νέαν μητέρα εὑρηκώς,
νέας φιλίας συνεργός.
Ἅγιε Μάμα, διδάσκεις
ἐν τῇ εἰκόνι σου θαύματα,
ἀγάπης, συζωΐας, καὶ πειθοῦς,
τῇ σῇ συναισθησίᾳ σου.
Τοὺς ὁρῶντας σε κακοποιοὺς
ἐμψύχων θεραπεύεις.
Δόξα τῷ δεδωκότι σοι φιλεῖν, 
δόξα τῷ σέ ἐνδιδάξαντι, 
δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διά σοῦ πᾶσαν ἀγάπησιν.

 https://en.wikipedia.org/wiki/Mammes_of_Caesarea

 Η άλλη εικόνα είναι ο Άγιος Γεράσιμος ο Ιορδανίτης,
 γεννήθηκε στη Λυκία τον 5ο αιώνα και ασκήτεψε
στην έρημο της Ιορδανίας.
Δείχνει τη στιγμή που γιατρεύει
ένα πληγωμένο λιοντάρι.
 Έγινε τόσο φίλος με τον ασκητή,
που όταν αυτός πέθανε,
πέθανε και αυτό μαζί του.
Ἰορδανίας πολίτης καὶ θεράπων του λέοντος,
 φίλον ἄχρι θανάτου, συνεκτήσω, Γεράσιμε.
Τῆς φύσεως συνόρων νικητής,
ζωῆς εἶδος ὀθνεῖον ἀσπασθείς,
θεραπεύεις τοὺς μισοῦντας,
καὶ τοὺς δημίους ἐμψύχων τῇ εἰκόνι σου.
Δόξα τῷ δεδωκότι σοι φιλεῖν, 
δόξα τῷ σέ ἐνδιδάξαντι, 
δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διά σοῦ πᾶσαν ἀγάπησιν.

εικόνες από

By at 2 σχόλια:
Labels:

Τετάρτη 9 Οκτωβρίου 2019

Σε ζούμπαξέ ένα πουλί ζούμπερα λευτερώνει



Rojkê rojkê çivîkek firîye firîye li ezmanan
Μια μέρα πουλί που πετά στον ουρανό
Meraq kirîye danîye li bexçê ajalan
(μεράκι) περιέργεια έχει, πάει (σε ένα μπαξέ από ζώα),
σε ζωολογικό κήπο.

Şêrek li wir sekinîye, di qefesê de razaye
Ένα λιοντάρι εκεί κλεισμένο σε (καφάσι) κλουβί ξαπλωμένο
Çivîk ketîye qefesê, li wir ji şêr pirsîye
Το πουλί πάει στο κλουβί και το λιοντάρι ρωτά
“Li vir ava te jî heye nanê te jî
εδώ νερό έχει και ψωμί επίσης
Sebra te tê di vê qefesê de?”
αντέχεις μέσα στο κλουβί;;

Na na, qet nayê!
όχι, όχι, ποτέ!
Ava min jî heye, nanê min jî
Νερό μου έχω και ψωμί επίσης
Lê azadîya min tune ye li vê derê!
αλλά τη λευτεριά μου καθόλου δεν έχω εδώ!

 ίδια λόγια με
mar/ek, φίδι
και
meymûn, μαϊμούνι

Ζαρόκ σημαίνει παιδί (Zarok TV)
https://en.wikipedia.org/wiki/Zarok_TV
επίσημα εξέπεμψε στην Τουρκία
 18 μήνες μεταξύ 2015 έως 2016,
μέχρι που το έκλεισε τον Σεπτέμβρη
μετά το θερινό πραξικόπημα ο Ρετζέπος
........................
Αντιδράσεις από κουρδάκια
όταν είδαν το μαύρο στην οθόνη

By at Δεν υπάρχουν σχόλια:
Labels: , ,

Δευτέρα 12 Αυγούστου 2019

Πυθωνάκος, το βυζαντινό σκυλί του Απόλλωνα





Ἐν αὐτῷ δὲ τῷ χρόνῳ
Την ίδια εποχή (στην Κωνσταντινούπολη, 532 ca.)
άνεφάνη τις ἐκ τῆς Ἰταλῶν χώρας κωμοδρομῶν, 
<ὀνόματι Ἀνδρέας>,
φάνηκε από την Ιταλία θιασεύων κωμαστής
ἔχων μεθ' ἑαυτοῦ κύνα ξανθόν <καὶ τυφλόν>,
έχοντας μαζί του ξανθό, <τυφλό> σκυλί,
ὅστις κελευόμενος ὑπ' ἀναθρεψαμένου
που όταν διαταζόταν απ' τον εκπαιδευτή
ἐποίει τινὰ θαύματος ἄξια.
έκανε μερικά αξιοθαύμαστα.
Ὁ γὰρ αὐτὸν ἀναθρεψάμενος ἐστὼς ἐν τῇ ἀγορᾷ,
Όταν ο αναθρευτής του έστεκε στην αγορά
καὶ ὄχλου περιεστῶτος εἰς τὸ θεάσασθαι,
και γύρω του όχλος για να δει,
λάθρᾳ τοῦ κυνὸς ἐκομίζετο 
κρυφά απ' το σκυλί έπαιρνε
παρ' ἐστώτων τὰ δακτυλίδια,
παρεστώτων δαχτυλίδια
καὶ ἐτίθει εἰς ἔδαφος
τα 'βαζε στο έδαφος
περισκέπων ἐν χώματι.
σκεπάζοντας στο χώμα.
Καὶ ἐπέτρεπε τῷ κυνὶ ἐπᾶραι καὶ δοῦναι
Διέταζε τότε το σκυλί να πάρει και να δώσει
ἑκάστῳ τὸ ἴδιον.
σε καθένα το δικό του.
Καὶ ἐρευνῶν ὁ κύων τῷ στόματι
Ερευνώντας με τη μουσούδα ο σκύλος
ἐπεδίδου ἑκάστῳ τὸ γνωριζόμενον.
έδινε στον καθένα ό,τι αναγνώριζε.
Ὁ δὲ αὐτὸς κύων
Το ίδιο, μάλιστα, σκυλί
καὶ διαφόρων βασιλέων μιγνύμενα
και διαφόρων βασιλιάδων ανακατεμένα
νομίσματα ἐπεδίδου
νομίσματα έδινε
κατ' ὄνομα.
ακούγοντας το όνομά τους.
Παρεστῶτος δὲ ὄχλου 
Και παρόντος λαού
ἀνδρῶν τε καὶ γυναικῶν,
ανδρών, γυναικών
ἐπερωτώμενος ἐδείκνυε 
ερωτώμενος επεδείκνυε
τὰς ἐν γαστρὶ ἐχούσας,
<ἀρρενικὸν, ἤ θήλυ>
τις εγκυμονούσες αν έχουν
αρσενικό ή θηλυκό,
καὶ τοὺς ὄντας πορνοβοσκούς
τους πραγματικούς νταβατζήδες,
καὶ μοιχοὺς καὶ κνιποὺς 
και μοιχούς και φιλάργυρες σκνίπες
καὶ μεγαλοψύχους·
και μεγαλόψυχους
καὶ ἀπεδείκνυε πάντα μετ' ἀληθείας,
μετ' αποδείξεως τα πάντα επαλήθευε.
Ὅθεν ἔλεγον πολλοὶ ὅτι
Γιαυτό έλεγαν πολλοί ότι
πνεῦμα Πύθωνος ἔχει!
πνεύμα πυθικής μαντείας έχει!
ΥΓ

 (Πύθων, ο δράκος στους Δελφούς
 που σκότωσε ο Απόλλωνας
και έδωσε το όνομά του 
στην ιέρεια του μαντείου Πυθία)
https://en.wikipedia.org/wiki/Python_(mythology)


 Χρονογραφία Ιωάννου Μαλάλα, 453.15
https://is.muni.cz/do/rect/el/estud/ff/js15/novorectina/web/ap01_s01.html
σε αγκύλες προσθέσεις του ιστορικού Θεοφάνη
https://el.wikipedia.org/wiki/Θεοφάνης_ο_Βυζάντιος

 Ο Μαλάλας (491-578) ελληνόφωνος Ρωμαίος/Βυζαντινός
Σύριος χρονογράφος από την Αντιόχεια.
https://en.wikipedia.org/wiki/John_Malalas
https://el.wikipedia.org/wiki/Ιωάννης_Μαλάλας
Μαλάλας στα αραμαϊκά
σημαίνει ρήτορας, (μαλάλ, εβραϊκά, μιλάω)
https://biblehub.com/hebrew/4448.htm
Και επειδή γράφεται και Μαλέλας,
το επώνυμο Μαλέλης μάλλον από εκεί προέρχεται.

 Το 540 έφυγε από την Αντιόχεια,
όταν οι Πέρσες την κατέλαβαν,
και πήγε στην Κωνσταντινούπολη.

 Εκεί μαθαίνει για το σκυλί
που εμφανίστηκε στο τέλος του
Ιβηρικού πολέμου (526-532)
https://en.wikipedia.org/wiki/Iberian_War
για τον έλεγχο του Καυκάσου,
που έληξε με νίκη του Ιουστινιανού
επί του Καβάδη (Κωάδη,
τον μεταγράφει ο Μαλάλας)

 Τι προαναγγέλει, όμως, το παράδοξο του προγνώστη σκύλου;;
την επόμενη παράγραφο που αναφέρεται στα
ακραία καιρικά φαινόμενα των ετών 535-536
https://en.wikipedia.org/wiki/Extreme_weather_events_of_535–536

 Ἐπὶ δὲ τῆς αὐτῆς βασιλείας ἐφάνη ἀστήρ μέγας
καὶ φοβερός κατὰ τὸ δυσικὸν μέρος, <κομήτης>
πέμπων ἐπὶ τὰ ἄνω ἀκτῖνα λευκὴν,
ὁ δὲ χαρακτὴρ αὐτοῦ ἀστραπὰς ἀπέπεμπεν
ὅν ἔλεγον τινὲς εἶναι λαμπαδίαν,
καὶ ἐγένοντο ἀνυδρίαι
καὶ κατὰ πόλιν δημοτικοὶ φόνοι
καὶ ἄλλα πολλὰ ἀπειλῆς πεπληρωμένα.

 Όπως ακριβώς στη Σύνοψη Ιστοριών του Κεδρηνού,
μια γυναίκα γιγαντογενής από την Κιλικία
που περνούσε σε ύψος κάθε άνθρωπο κατά ένα πήχη,
και γύριζε τα καταστήματα
ζητιανεύοντας ένα χάλκινο νόμισμα,
προαναγγέλλει τον μεγάλο σεισμό της Αντιόχειας
των εφτά ρίχτερ το 526.

 Γιγάντισσα ζητιάνα δεν βρίσκω δεύτερη,
αλλά σκύλος μάντης βρέθηκε
στα χρόνια της αμερικάνικης πείνας
Τζιμ, το Σκυλί Θαύμα (1925-1937)
https://en.wikipedia.org/wiki/Jim_the_Wonder_Dog
μάντευε κι αυτός το φύλο των εμβρύων,
νικητές αθλητικών αγώνων,
ενώ απαντούσε σε διάφορες γλώσσες,
εκτός αγγλικών.
Του κάνανε κι άγαλμα.
Άντε και ταινία.

 Στα 1900 γερμανικό άλογο, ο Κλέβερ Χανς
που απαντούσε σε αριθμητικές ερωτήσεις
χτυπώντας το πόδι του.
http://skepdic.gr/Entries/Fi/cleverhans.htm
https://en.wikipedia.org/wiki/Clever_Hans

 Όσκαρ, γάτα σε νοσοκομείο της Αμερικής
που προβλέπει ποιοι θα πεθάνουν
τις επόμενες ώρες.
https://en.wikipedia.org/wiki/Oscar_(therapy_cat)

 Και άλλες μύριες περιπτώσεις,
όπου ζώα, είτε εκπαιδεύονται,
το κατά δύναμιν,
είτε μυρίζουν τις αλλαγές
από μόνα τους.

 .....

 Τι να απέγινε, άραγε, αυτό το σκυλί,
ο Πυθωνάκος;
δεν πήρε είδηση ο βασιλιάς 
των υπηρεσιών του μάντη να κερδίσει;

 υποθέτω πως

 Σκύλος που κάτεχε πολλά
τον έφαγε η μαρμάγκα,
γιατί είπαν πνεύμα Πύθωνος
πως μπήκε μες στον μάγκα.
By at Δεν υπάρχουν σχόλια:
Labels: , , ,
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)