Σελίδες

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

Εκ του παρόντος τα παρελθόντα


....
Νά, η αγάπη έρχεται,
καιρό την περιμένει,
μα κείνη με το κινητό
περνά εξαρτημένη!


Φωτογραφία του Michael Tzin.Φωτογραφία του Michael Tzin.


Die Erwatete 1860  (Η Προσδοκωμένη)



Πρόκειται πιθανότατα για προσευχητάρι κόρης που σχολά από κυριακάτικη πρωινή λειτουργία, αν και ο Peter Russell, που παρατήρησε καλύτερα τον πίνακα σε ταξίδι του στο Μόναχο, σκέφτηκε να ρωτήσει τον κόσμο, παρατηρώντας πώς μια μικρή αλλαγή σε ένα τμήμα του πίνακα μπορεί να μεταμορφώσει ολότελα το νόημά του. Όπως δήλωσε στο «Motherboard»: «Αυτό που μου κάνει περισσότερη εντύπωση είναι το πώς μια αλλαγή στην τεχνολογία έχει αλλάξει την ερμηνεία του πίνακα, μεταμορφώνοντας ουσιαστικά ολόκληρο το πλαίσιο εγγραφής του». Ποια είναι αυτή η αλλαγή: «Η μεγάλη αλλαγή είναι πως στα 1850 ή 1860, κάθε θεατής θα αναγνώριζε το αντικείμενο που κρατά η κοπέλα ως βιβλίο προσευχής. Σήμερα κανείς δεν μπορεί να μη δει τη σκηνή σαν ένα έφηβο κορίτσι να είναι απορροφημένο στα social media του smartphone της».
https://www.newsbeast.gr/weird/paraxena/arthro/3003753/kratai-afti-i-gineka-ena-kinito-tilefono-se-pinaka-tou-1860

https://meaww.com/proof-of-time-travel-19th-century-photo-shows-woman-using-what-appears-to-be-an-i-phone


Σελφάρει ο ερυθρόδερμος 
 απ' τη Μασαχουσέτη;; 
ή καθρεφτάκι του πουλεί 
ο Άγγλος τζαναμπέτης;;

Φέρνει η κόρη στη μαμά 
λάπτοπ με δύο θύρες;;
ή κασετίνα η βάφτρα της
με κρέμες και χρωστήρες;;

Επιτάφιος ναΐσκος μιας ένθρονης γυναίκας με την ακόλουθό της
Grave Naiskos of an Enthroned Woman with an Attendant, 100 BC

Τρίτη, 1 Απριλίου 2014

Αλατιά/αλατσόδεντρο Ληξουρίου!


...από τα χρόνια του Ομήρου...

Μακριά απ' το κάστρο το καράβι μου στα ξώμερα προσμένει, 
στην πολυδασωμένη Ιθάκη μου, του Οδυσσέα τον τόπο, 
ζητώντας καρπούς του αλατιού, για να 'χει και να αλείφει 
τις χαλκομύτικες σαΐτες του· μα εκείνος του το αρνήστη.

Τετάρτη, 12 Φεβρουαρίου 2014

...σοσιαλιστές εργολάβοι του 1983...

Δημοτικό ραδιόφωνο Τρίπολης, σεισμολόγος Σταύρος Τάσσος
στο τρίτο λεπτό

... Περπατάω στο πεζοδρόμιο στο λιμάνι Ληξουρίου. «Βλέπεις; Δεν έχει πάθει τίποτα» λέει ο μηχανικός Κώστας Λυκούδης. Εργολάβος δημοσίων έργων ο ίδιος, έχει βάλει την υπογραφή του στο συγκεκριμένο πεζοδρόμιο. «Γιατί σ' αυτό το τμήμα έχει προβλήματα;» τον ρωτάω αντικρίζοντας ξαφνικά βαθιές ρωγμές και τα αποσπασμένα κομμάτια. «Αλλος εργολάβος. Μέχρι εδώ ήμουν εγώ».

Σύμφωνα με τον κ. Λυκούδη, ο οποίος ανέλαβε να συντηρήσει κάποια δημόσια κτήρια του Ληξουρίου - τα τμήματα που συντήρησε παρέμειναν στη θέση τους - «αν είχε γίνει σωστή συντήρηση σε όλα δεν θα είχαμε αυτές τις ζημιές»

...
Την ίδια στιγμή στο Ληξούρι οι κάτοικοι «καταγγέλλουν έγκλημα στις εργατικές κατοικίες». Εχουν φτιάξει μια ομάδα για να διεκδικήσουν «όσα έχουμε πληρώσει και μας ανήκουν σε περίπτωση που δεν μας αποδοθούν» λένε. Απορίας άξιο πώς οι μικρές εργατικές μεζονέτες και τα διαμερίσματα έγιναν ερείπια μετά και το δεύτερο σεισμό, ενώ τα σπίτια ιδιωτών που βρίσκονται ανάμεσά τους, στην ίδια γειτονιά, «χαιρέτισαν το σεισμό, μα δεν τόνε παντρευτήκανε», όπως γλαφυρά περιγράφουν οι κάτοικοι.


«Αυτοί ήταν επίγειοι τάφοι. Είναι θαύμα που ζούμε όλοι. Εδώ θυμάμαι - γιατί εγώ τα έχτιζα- έριχνες μια κλοτσιά και έπεφταν μετά το σεισμό του 1983». Ο Διονύσης Γρηγορόπουλος περπατάει στα συντρίμμια του σπιτιού του. Δούλευε τότε περιστασιακά ως οικοδόμος για τον εργολάβο που έχτισε τις εργατικές κατοικίες στην Αμμούσα, πάνω από τον περιφερειακό του Ληξουρίου. «Δεν τα έχτισε μόνο! Ανέλαβε και να τα συντηρήσει μετά το σεισμό! Πήρε τα χρήματα και άφησε τις κακοτεχνίες».


(τώρα επισκευάζουμε ή κατεδαφίζουμε;;)