Πέμπτη 8 Ιουλίου 2021

Υπάρχει μέρος στον ουρανό και για μένα (1972, Αγγελική Ιονάτου)

 

J’ai bercé des enfants incurables avec des fables sur les étoiles

Νανούρισα παιδιά αγιάτρευτα με μύθους για τα αστέρια


J’ai imaginé de belles histoires pour déguiser le présent,

Φαντάστηκα ιστορίες όμορφες να μασκαρέψω το παρόν


Y a-t-il de la place au ciel pour les poètes?

Υπάρχει μέρος στον ουρανό για τους ποιητές; 


Y a–t-il de la place au ciel pour moi? 

Υπάρχει μέρος στον ουρανό για μένα;


J’ai traversé les limites de visages, et les  anneaux de vos regards

Πέρασα τα όρια των προσώπων και τους κρίκους των βλεμμάτων σας


J’ai vu le monde derrière mes larmes, il était si beau que depuis j’y crois

Είδα τον κόσμο πίσω από τα δάκρυά μου, ήταν τόσο όμορφος

που από τότε τον πίστεψα


Y a-t-il de la place au ciel pour les poètes?

Υπάρχει μέρος στον ουρανό για τους ποιητές; 


Y a–t-il de la place au ciel pour moi? 

Υπάρχει μέρος στον ουρανό για μένα;


J’ai chanté la lumière de tes yeux sans les avoir jamais connus

Τραγούδησα το φως των ματιών σου δίχως πότε να τα 'χω γνωρίσει


Je t’ai cherché dans le cœur de l’exil, je t’ai trouvé dans le rire de l’ami

Έψαξα μέσα στην καρδιά της ύπαρξης, σε βρήκα μες στο γέλιο ενός φίλου


Y a-t-il de la place au ciel pour les poètes?

Υπάρχει μέρος στον ουρανό για τους ποιητές; 


Y a–t-il de la place au ciel pour moi? 

Υπάρχει μέρος στον ουρανό για μένα;


Maintenant que sur un bois de vil prix on a cloué tes mains

Τώρα που πάνω σε ξύλο φτηνό καρφώσαμε τα χέρια σου


Maintenant  qu’avec la lame du crime on a cloué mon cœur

Τώρα που με τη λεπίδα του εγκλήματος καρφώσαμε την καρδιά μου


Je sais qu’il y a de la place  au ciel pour les poètes

λέω πως υπάρχει μέρος στον ουρανό για τους ποιητές


Qu’il y a de la place au ciel pour moi…!

πως υπάρχει μέρος στον ουρανό για μένα!


~~~~~

Ο πρώτος λοιπόν δίσκος της Ionatos έχει τίτλο "Resurrection" (Ανάσταση) και κυκλοφόρησε στο Παρίσι το 1972 αποσπώντας μάλιστα και το περίφημο "Grand Prix Du Disque" της Γαλλικής Ακαδημίας εκείνης της χρονιάς στα 18 μόλις χρόνια της εκκολαπτόμενης δημιουργού.

https://diskovolos58.blogspot.com/2020/06/angelique-ionatos-resurrection-1972.html

Στην οικογένειά μου η ποίηση είχε μεγάλη σημασία, η μητέρα μου μου διάβαζε ποίηση όταν ήμουν μικρή. Αισθάνθηκα πόνο όταν 14 χρονών άφησα τη χώρα μου. Δεν επέλεξα να φύγω, ακολούθησα την οικογένεια. Εκείνη την περίοδο ήταν δικτατορία στην Ελλάδα, αισθανόμουν ότι μου έχουν κλέψει την πατρίδα μου. Όταν βρέθηκα στο εξωτερικό ήμουν στην εφηβεία και άρα πολύ εύθραυστη. Μαθαίναμε για τα βασανιστήρια που γινόντουσαν στην Ελλάδα, πηγαίναμε μπουλούκια να δούμε τον Θεοδωράκη όταν ερχόταν για συναυλίες. Θυμάμαι χαρακτηριστικά σε μια από τις πρώτες συναυλίες του αφού έφυγε από την Ελλάδα, το κλάμα που είχε ρίξει ο κόσμος βλέποντάς τον. Τότε είπα στον εαυτό μου, αν η μουσική έχει τέτοια δύναμη θα ήθελα να γίνω μουσικός! 

https://www.elculture.gr/blog/article/angelique-ionatos/


Στο Βέλγιο όταν πήγα στο Λύκειο, επί ένα χρόνο ήμουν ακροαματική μαθήτρια, γιατί μάθαινα ακόμη τα γαλλικά και ήταν μεγάλος ο πόνος, γιατί εκεί η κοινωνία είναι πολύ λογοκεντρική. Ήμουν, όμως, το αγαπημένο «ζωάκι» της τάξης, εκεί στο βάθος με τα λεξικά για παρέα. Στα μαθήματα της γλώσσας γνώρισα μία καταπληκτική καθηγήτρια των Γαλλικών. Ήταν αυτή που με έσπρωξε στο τραγούδι, γιατί από μικρή τραγουδούσα όσα με πόναγαν. 

https://www.musicpaper.gr/interviews/item/3910-aggeliki-ionatos-glossa-mou-edosan-tin-elliniki


https://en.wikipedia.org/wiki/Angélique_Ionatos

(1954 - 2021)

Πέμπτη 10 Ιουνίου 2021

Ανασκευή από μισογυνικά σε φιλογυνικά Νέα της Αλεξάνδρας!

με στίχους Δημήτρη Αθανασόπουλου,

ερμηνεία Σεμέλης  Παπαβασιλείου,

και σκηνοθεσία Βάσιας Ντούλια,

αφήνοντας πίσω

τον μισογυνισμό της παράδοσης

....που ήθελε να την εκδικηθεί,

κι ήθελε να την κάψει...

___________________


Καημένη μου Μαρίκα μου,

για κάτσε να τα πούμε,

για το κορμί που κλαίουμε

και το μοιρολογούμε,

ένα κορμί που φύλαγε

μιαν αντρική ιδέα

και μια μικρή το έσπασε

και το 'θαψε στη γαία.

~~

Για άκουσε τα νέα της Αλεξάνδρας,

που ζούσε κάθε μέρα τι θα πει άντρας.

~~

Τα δυο τους παγιδεύτηκαν σε γάμο μιλημένο,

στον κόσμο αξιέπαινο, μα μέσα πληγωμένο,

είναι πληγές που κρύβονται και σιωπηλά πονούνε,

και σαν κραυγή προσμένουνε μια μέρα για να βγούνε.

~~

Αυτά λοιπόν τα νέα της Αλεξάνδρας,

που έσερνε στις πλάτες τη λέξη άντρας

~~

Εχτές κατά το σούρουπο στο σπίτι μεθυσμένος,

την είδε σαν καθρέφτη του και χτύπαγε με μένος,

κι αυτή καθώς εράγιζε και πήγαινε να σπάσει,

ένα κομμάτι μυτερό, δικό του, τονε σφάζει

~~

Αυτά είναι τα νέα της Αλεξάνδρας,

που ζούσε στο πετσί της τη λέξη άντρας

......

Και εμείς, όπου τον κλαίουμε σαν μάνα κι αδερφή του,

να αναπαυτεί, ελπίζουμε, στο χώμα η ψύχη του,

μα πιο πολύ ελπίζουμε των γυναικών τα πάθη,

στα χέρια που τα τρέφουνε να γίνουνε αγκάθι.

~~

Αυτά, λοιπόν, τα νέα της Αλεξάνδρας,

που θα 'πρεπε να ξέρει ο κάθε άντρας


_________________________

 

«Σκοπός της ανασκευής
είναι να δώσει φωνή στις γυναίκες που υπήρξαν απούσες από την εξιστόρηση της ζωής τους γενικότερα  και μέσα στα ρεμπέτικα τραγούδια ειδικότερα. 

Αφορµή µια ανάρτηση από την Αργυρώ Μουστάκα Βρεττού,
όπου µίλησε για την ιστορία της πραγµατικής Αλεξάνδρας που αναφέρεται στο τραγούδι. Μια 18χρονη κοπέλα που µετακόµισε από τη Μάνη στην Αθήνα για να µάθει ραπτική και δολοφονήθηκε από τον θείο της όταν αντιστάθηκε στην απόπειρα βιασµού της από τον ίδιο. Η ιστορία της Αλεξάνδρας, στην εποχή που επιτέλους αρθρώσαµε τη λέξη γυναικοκτονίες, χαρακτηρίζεται από την παρουσία της εξόφθαλµης βίας που σκοτώνει αλλά και της βίας που κρύβεται σε αυτά που θεωρούµε δεδοµένα και σε όσα καλούµε παράδοση και ταυτότητα. Η Αλεξάνδρα ζει στο τώρα, στις καθηµερινές εµπειρίες όλων των γυναικών και θηλυκοτήτων: στο σπίτι, στο δρόµο, µέσα µας. Έτσι γεννήθηκε η ανάγκη για το reclaim του τραγουδιού, όπου η Μαρίκα αντικαθιστά το Βαγγέλη. 
Μια ωδή στον σύγχρονο τεκέ µας»


Τέλος, δίνει φτερά σε όλες τις ανασκευαστικές προσπάθειες
 το σχόλιο της Άννας Παπαγιαννάκη-Διβανή:

Μια κοινωνία ανθρώπων
που αποφασίζει να ξαναγράψει 
τους μύθους της
και να τους τραγουδήσει από την αρχή
~ με θάρρος, ανοιχτά μάτια και φωνή,
απαλλαγμένη από το βάρος των προγόνων,
είναι ένα σύνολο ελεύθερων
ανθρώπων.

Σάββατο 22 Μαΐου 2021

Χάσμα γενεών

 


Βράχος στη θάλασσα σταυρούς

σε μνήματα σκαρώνει,

και πλοίο περιηγητών

απόβαση φορτώνει.


__________________________


Sarantos Nikos:

Αριστερά ο φακός αποτυπώνει στιγμιότυπο απο βίντεο στον Κούλε με τάφους Γερμανών αλεξιπτωτιστών στην Μάχη της Κρήτης την ίδια στιγμή που δεξιά περνάει το κρουαζιερόπλοιο με Γερμανούς τουρίστες που απολαμβάνουν τις διακοπές τους στην Κρήτη 80 χρόνια μετά. 

Το τότε και το τώρα σε μία φωτογραφία.

https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=3194800184087556&id=100006728175591

Τετάρτη 19 Μαΐου 2021

Γουρπάν να ίνει, ατέ δεσκάλτσα πολλά μαθίζει με!

 

ΥΓ
Έναν τέκ’ και μαναχόν τραντάφυλλον θα λέγαμε, εμείς οι Πόντιοι, το μοναδικό και το πολύτιμο. Έναν τέκ’ και μαναχόν! Ένα τέτοιο έργο είναι και ο μικρός πρίγκιπας, που αποδόθηκε στην ποντιακή ως «Ο Μικρόν ο Πρίγκιπας» μετά από προτροπή του καθηγητή Δρ. Thede Kahl στην Ιένα της Γερμανίας και στην Αυστριακή Ακαδημία Επιστημών με έδρα τη Βιέννη και έμαθα για τη δραστηριότητά του σε σχέση με τις βαλκανικές διαλέκτους. Διαπίστωσε η Ανατολή Καρυπίδου με συγκίνηση, ότι εκτός από πολύ καλά ελληνικά καλατζεύ’ και ποντιακά.

Σάββατο 15 Μαΐου 2021

«Σε είκοσι χρόνια η Νάκμπα θα διδάσκεται στο ισραηλινό σχολείο»


υποστηρίζει η Ραχήλ Μπεϊταρί,
διευθύντρια της ΜΚΟ Ζοχρότ (Αναμνήσεις)
οργάνωση στο Τελ Αβίβ, που προωθεί
την προσφυγική μνήμη από τον Αραβο-Ισραηλινό πόλεμο
του 1948, που προκάλεσε 700 χιλιάδες
πρόσφυγες και την καταστροφή περίπου 500 χωριών
(15 Μαΐου)

Προφανώς θα έχει τροποποιηθεί
και η ομόχρονη Ημέρα της Ανεξαρτησίας του Ισραήλ
για να γίνει πιο συμπεριληπτική,
ενώ και οι Άραβες θα διδάσκονται
την αντίστοιχη Έξοδο των Εβραίων
από τις μουσουλμανικές χώρες,
μεταξύ 1948 και 1980,
που περιείχε, όμως, λιγότερη βία.

Είναι ζήτημα παιδείας.