Πέμπτη 26 Ιουλίου 2018

Εγκαυματία παραμυθωδία

.......
....
..

Το έγκαυμα προσώπου και μορφής
είναι ματιά από δειλά μαχαίρια.
Δεν έχω εναγκάλιση καμία.
Σε σένα τρέχω Τέχνη της Μελήσεως,
που κάπως νιώθεις από φάρμακα·
νάρκης του άλγους πλάσματα, εν Φαντασία και Λόγω,
συντόνως τεθηγμένα.

Είναι πληγή από δειλά μαχαίρια.—
Τα φάρμακά σου φέρε Τέχνη της Μελήσεως,
που κάμνουνε —για λίγο— να μη νιώθεται η ματιά.





Like an unsung melody
Όπως μια ατραγούδιστη μελωδία
The truth is waiting there for you to find it
Η αλήθεια περιμένει εκεί για να τη βρεις
It's not a blight, but a remedy
Δεν είναι μαρασμός, μα θεραπεία
A clear reminder of how it began
Μια καθαρή υπενθύμιση του πως ξεκίνησε
Deep inside your memory
Βαθιά μέσα στη μνήμη σου
Turned away as you struggled to find it
Στραμμένη μακριά σαν πάλεψες να τη βρεις
You heard the call as you walked away
Άκουσες το κάλεσμα όταν απομακρύνθηκες
A voice of calm from within the silence
Μια φωνή ηρεμίας από τα βάθη της σιωπής
And for what seemed an eternity
Και για ό,τι φαινόταν μια αιωνιότητα
You're waiting, hoping it would call out again
Περίμενες, ελπίζοντας πως θα φωνάξει ξανά
You heard the shadow reckoning
Άκουσες τη σκιά να μετράει
Then your fears seemed to keep you blinded
Τότε οι φόβοι σου φάνηκε να σε κρατάν τυφλωμένo
You held your guard as you walked away
Κράτησες την φρουρά, την άμυνα σου όπως απομακρυνόσουν

When you think all is forsaken
Όταν νομίζεις πως όλα εγκαταλείφθηκαν
Listen to me now (all is not forsaken)
Άκουσέ με τώρα (δεν ισχύει)
You need never feel broken again
Δεν είναι ανάγκη να νιώθεις ραγισμένος, προδομένος ξανά
Sometimes darkness can show you the light
Κάποτε το σκοτάδι μπορεί να σου δείξει το φως

An unforgivable tragedy
Μια ασυγχώρητη τραγωδία
The answer isn't' where you think you'd find it
Η απάντηση δεν είναι εκεί που νομίζεις πως θα βρισκες
Prepare yourself for the reckoning
Ετοιμάσου για την καταμέτρηση
For when your world seems to crumble again
Γιατί όταν ο κόσμος σου φαίνεται να καταρρέει ξανά
Don't be afraid, don't turn away
Μη φοβάσαι, μην φεύγεις μακριά
You’re the one who can redefine it
Είσαι αυτή που μπορεί να αλλάξει τον ορισμό του
Don't let hope become a memory
Μην αφήσεις την ελπίδα να γίνει ανάμνηση
Let the shadow permeate your mind and
Άσε τη σκιά να εισχωρήσει στο μυαλό σου,
Reveal the thoughts that were tucked away
Να αποκαλύψει τις σκέψεις που θάφτηκαν
So that the door can be opened again
Έτσι, ώστε η πόρτα να μπορεί να ανοίξει ξανά
Within your darkest memories
Μέσα από τις σκοτεινότερες αναμνήσεις σου
Lies the answer if you dare to find it
Βρίσκεται η απάντηση αν τολμάς να τη βρεις
Don't let hope become a memory
Μην αφήσεις την ελπίδα να γίνει ανάμνηση

When you think all is forsaken
Όταν νομίζεις πως όλα εγκαταλείφθηκαν
Listen to me now (all is not forsaken)
Άκουσέ με τώρα (δεν ισχύει)
You need never feel broken again
Δεν είναι ανάγκη να νιώθεις ραγισμένος, προδομένος ξανά
Sometimes darkness can show you the light, beautiful
Κάποιες φορές το σκοτάδι μπορεί να σου δείξει το φως, όμορφο

Sickening, weakening
Όταν αηδιάσεις και γίνεις αδύναμη,
Don't let another somber pariah consume your soul
Μην αφήσεις και άλλο σκυθρωπό ακοινώνητο να αναλώσει, να φάει την ψυχή σου
You need strengthening, toughening
Πρέπει να δυναμώσεις, να σκληρύνεις
It takes an inner dark to rekindle the fire burning in you
Χρειάζεται ένα εσώτερο σκοτάδι να αναζωπυρώσει τη φωτιά που καίει εντός σου
Ignite the fire within you
Ανάφλεξε τη φωτιά μέσα σου

When you think all is forsaken
Όταν νομίζεις πως όλα εγκαταλείφθηκαν
Listen to me now (all is not forsaken)
Άκουσέ με τώραcan show you the light
Κάποιες φορές το σκοτάδι μπορεί να σου δείξει το φως

Don't ignore, listen to me now (all is not forsaken)
Μην αγνοείς, άκουσέ με τώρα (δεν εγκαταλείφθηκαν όλα)
You need never feel broken again
Δεν πρέπει να νιώθεις ραγισμένος, προδομένος ξανά
Sometimes darkness
Κάποιες φορές το σκοτάδι
Can show you the light
Μπορεί να σου δείξει το φως (δεν ισχύει)
You need never feel broken again
Δεν είναι ανάγκη να νιώθεις ραγισμένος, προδομένος ξανά
Sometimes darkness 

Τρίτη 19 Ιουνίου 2018

Εκ του παρόντος τα παρελθόντα


....
Νά, η αγάπη έρχεται,
καιρό την περιμένει,
μα κείνη με το κινητό
περνά εξαρτημένη!


Image result for Die Erwartete 1860
Die Erwatete 1860  (Η Προσδοκωμένη)



Πρόκειται πιθανότατα για προσευχητάρι κόρης που σχολά από κυριακάτικη πρωινή λειτουργία, αν και ο Peter Russell, που παρατήρησε καλύτερα τον πίνακα σε ταξίδι του στο Μόναχο, σκέφτηκε να ρωτήσει τον κόσμο, παρατηρώντας πώς μια μικρή αλλαγή σε ένα τμήμα του πίνακα μπορεί να μεταμορφώσει ολότελα το νόημά του. Όπως δήλωσε στο «Motherboard»: «Αυτό που μου κάνει περισσότερη εντύπωση είναι το πώς μια αλλαγή στην τεχνολογία έχει αλλάξει την ερμηνεία του πίνακα, μεταμορφώνοντας ουσιαστικά ολόκληρο το πλαίσιο εγγραφής του». Ποια είναι αυτή η αλλαγή: «Η μεγάλη αλλαγή είναι πως στα 1850 ή 1860, κάθε θεατής θα αναγνώριζε το αντικείμενο που κρατά η κοπέλα ως βιβλίο προσευχής. Σήμερα κανείς δεν μπορεί να μη δει τη σκηνή σαν ένα έφηβο κορίτσι να είναι απορροφημένο στα social media του smartphone της».
https://www.newsbeast.gr/weird/paraxena/arthro/3003753/kratai-afti-i-gineka-ena-kinito-tilefono-se-pinaka-tou-1860

https://meaww.com/proof-of-time-travel-19th-century-photo-shows-woman-using-what-appears-to-be-an-i-phone


Σελφάρει ο ερυθρόδερμος 
 απ' τη Μασαχουσέτη;; 
ή καθρεφτάκι του πουλεί 
ο Άγγλος τζαναμπέτης;;

Φέρνει η κόρη στη μαμά 
λάπτοπ με δύο θύρες;;
ή κασετίνα η βάφτρα της
με κρέμες και χρωστήρες;;

Επιτάφιος ναΐσκος μιας ένθρονης γυναίκας με την ακόλουθό της
Grave Naiskos of an Enthroned Woman with an Attendant, 100 BC

Τρίτη 1 Απριλίου 2014

Αλατιά/αλατσόδεντρο Ληξουρίου!


...από τα χρόνια του Ομήρου...

Μακριά απ' το κάστρο το καράβι μου στα ξώμερα προσμένει, 
στην πολυδασωμένη Ιθάκη μου, του Οδυσσέα τον τόπο, 
ζητώντας καρπούς του αλατιού, για να 'χει και να αλείφει 
τις χαλκομύτικες σαΐτες του· μα εκείνος του το αρνήστη.

Τετάρτη 12 Φεβρουαρίου 2014

...σοσιαλιστές εργολάβοι του 1983...

Δημοτικό ραδιόφωνο Τρίπολης, σεισμολόγος Σταύρος Τάσσος
στο τρίτο λεπτό

... Περπατάω στο πεζοδρόμιο στο λιμάνι Ληξουρίου. «Βλέπεις; Δεν έχει πάθει τίποτα» λέει ο μηχανικός Κώστας Λυκούδης. Εργολάβος δημοσίων έργων ο ίδιος, έχει βάλει την υπογραφή του στο συγκεκριμένο πεζοδρόμιο. «Γιατί σ' αυτό το τμήμα έχει προβλήματα;» τον ρωτάω αντικρίζοντας ξαφνικά βαθιές ρωγμές και τα αποσπασμένα κομμάτια. «Αλλος εργολάβος. Μέχρι εδώ ήμουν εγώ».

Σύμφωνα με τον κ. Λυκούδη, ο οποίος ανέλαβε να συντηρήσει κάποια δημόσια κτήρια του Ληξουρίου - τα τμήματα που συντήρησε παρέμειναν στη θέση τους - «αν είχε γίνει σωστή συντήρηση σε όλα δεν θα είχαμε αυτές τις ζημιές»

...
Την ίδια στιγμή στο Ληξούρι οι κάτοικοι «καταγγέλλουν έγκλημα στις εργατικές κατοικίες». Εχουν φτιάξει μια ομάδα για να διεκδικήσουν «όσα έχουμε πληρώσει και μας ανήκουν σε περίπτωση που δεν μας αποδοθούν» λένε. Απορίας άξιο πώς οι μικρές εργατικές μεζονέτες και τα διαμερίσματα έγιναν ερείπια μετά και το δεύτερο σεισμό, ενώ τα σπίτια ιδιωτών που βρίσκονται ανάμεσά τους, στην ίδια γειτονιά, «χαιρέτισαν το σεισμό, μα δεν τόνε παντρευτήκανε», όπως γλαφυρά περιγράφουν οι κάτοικοι.


«Αυτοί ήταν επίγειοι τάφοι. Είναι θαύμα που ζούμε όλοι. Εδώ θυμάμαι - γιατί εγώ τα έχτιζα- έριχνες μια κλοτσιά και έπεφταν μετά το σεισμό του 1983». Ο Διονύσης Γρηγορόπουλος περπατάει στα συντρίμμια του σπιτιού του. Δούλευε τότε περιστασιακά ως οικοδόμος για τον εργολάβο που έχτισε τις εργατικές κατοικίες στην Αμμούσα, πάνω από τον περιφερειακό του Ληξουρίου. «Δεν τα έχτισε μόνο! Ανέλαβε και να τα συντηρήσει μετά το σεισμό! Πήρε τα χρήματα και άφησε τις κακοτεχνίες».


(τώρα επισκευάζουμε ή κατεδαφίζουμε;;)

Κυριακή 9 Φεβρουαρίου 2014

Ζωντανά τση Κεφαλονιάς


 από Luke Brown


και πρώτη ζωντανή, πεισματική αντίδραση 

εν είδει ιστορίας του Εγκέλαδου και τση Κεφαλονιάς από τον Δικέλη Βλιχό

http://www.vlahatasamis.gr/vlahata-samis-eidiseis/kefalonitika-nea/item/5989-i-istoria-tou-egkeladou-kai-tsi-kefalonias

λέξεις: σαρτάω (σαλτάρω), κουρλός (κουζουλός), τζετζιλιτά (ευγένεια),
δελέγκου (ντελόγο), συνταοριασμένος(;) , κογιονάρω (κοροϊδεύω)


Ο Εγκέλαδος αιώνια τριγυρίζει την εύμορφη Κεφαλονιά, αλλά εκείνη του αντιστέκεται. Ή μάλλον τον έχει απορρίψει. Στην αρχή, που ήτανε νέος και μυλόρδος, του έριξε δυο-τρεις ματιές. Εκειός ενόμισε πως τση άρεσε. Για τούτο και δεν τση έκανε κακό. Κι εκείνη ανταποκρίθηκε στο δικό του λάγνο βλέμμα. Πάντα τση αρέσανε τα δύσκολα, τα παράξενα και τα πρωτόφαντα. Και οι περιπέτειες. Τα ταξίδια. Ήθελε πολλά να βάλει στο δισάκι του μυαλού της. "Άσε", είπε, "να τονε γνωρίσω. Πολλά μπορώ να μάθω από ευκειόνε. Ας πούμε, πώς ημπορεί να είναι τη μια εδώ και την άλλη εκεί; Τη μια στη Σαντορίνη και την άλλη να σαρτάει ωσάν κουρλός στη Γιαπωνία;"

Αλλά στο πρώτο τους ραντεβού, στο Μύρτο, αιώνες μπριχού ο λογαγός Κορέλι συναντηθεί εκεί με την Πελαγία, εκειός επήε αξούριστος και άπλυτος. Η μπόχα απλώθηκε σε ούλη την ατμόσφαιρα. Και τα ρούχα του; σιδερόφραχτος ήτανε. Δεν επλησιαζόταεν ο Εγκέλαδος.
-Μα γιατί, ωρέ, δεν πλένεσαι, του είπε, βρωμάς. Και σκέφτηκε: "Τι να μάθω από ευκειόνε τον άξεστο, τελικά; Τίποτσι!"
-Έτσι είμαι, εγώ, τση αποκρίθηκε, βγαίνω σούμπιτος από λίμνες με δειάφι και οξέα. Μου αρέσεις. Δεν πρόκεται ποτέε να σε πειράξω.
-Δε σε φοβάμαι, αποκρίθηκε εκείνη. "Ας το προσπεράσω", εσκέφτηκε.
-Πες μου, τονε ρωτάει, για τα μέρη που πας! Τι κάνεις εκεί, τι γλέπεις; γιατί ακούω φωνές, κλάματα και δυστυχίες;
-Τι να σου πω; Δεν ηξέρω, τίποτσι. Εγώ χτυπάω. Τ'ακούς; Εγώ χτυπάω! Κι όποιος δε με δέχεται, τηνε πλερώνει. Μονάχα χτυπάω, γκρεμίζω και χαλάω. Είμαι ο τρόμος!
-Με το μπαρντόν, είναι δυνατόν σήμερις τέτοια πράματα; αποκρίθηκε ατάραχη εκείνη, με ούλη την τζετζιλιτά που είχε. Δε μ' ενδιαφέρεις, άμαθε,άξεστε και αγύρτη σιορ Εγκέλαδε!(είπαμε η τζετζιλιτά). Τίποτσι να μου διδάξεις δεν έχεις! Και δεν μπορείς να μου κάνεις τίποτσι. Εκειός δεν εκαταλάβαινε από τέτοια και απομακρύνθηκε δελέγκου συνταοριασμένος.
- Εμένανε, έσκουξε, που δε μου αντιστάθηκε καμία, ούτε η Σικελία ούτε η Σιγκαπούρη ούτε η Μάλτα ούτε η Γιαπωνία; Θα γδεις, ωρή, από δω και πέρα, τι θα σου κάμω. Θα σκάψω στα θεμέλιά σου, θ' άνοίξω τάφρους, σε τρεις κολώνες απάνου θα σε έχω, για να ταράζεσαι και να βουρλίζεσαι κάθε τόσο.
Εκείνη τον άκουσε και, είπαμε, με ούλη την τζετζιλιτά που τηνε εδιέκρινε, του πέταξε:
-Εγκέλαδε, δε σε φοβάμαι, η ευμορφιά μου θα σφραγίζει τσι μέρες σου. Κι η εξυπνάδα μου θα ταξιδεύει στους αιώνες, ποιητές θα τηνε τραγουδήσουνε, αιώνιοι ταξιδευτές θα με γνωρίζουνε σε ούλη τη γης, τα τέκνα μου θα στήσουνε σπίτια παντού. Και ξέρεις γιατί; Για να σε ακολουθούμε όπου κι αν χτυπάς. Δε θα σε αφήσουμε ήσυχο.Τα τέκνα μου παντού θα σου δίνουνε απαντήσεις. Κι όταν μας επισκέφτεσαι θα γλεντάμε. Θα σε αμπώνουμε, μέρος δε θα βρίσκεις να χτυπάς!
Χαμογέλασε εκειός κι ένα αυλάκι υδρόθειου φορτωμένο με εκκωφαντικούς ήχους ακατέργαστων νταουλιών πετάχτηκε από τσου χαυλιόδοντές του. Τα μάτια του εκοκκινήσανε και βρουχήθηκε:
-Δε θα σε αφήσω ήσυχη ως τη συντέλεια του αιώνα, γιατί με ντρόπιασες και δε μεθέλεις. Θα 'ρκουμαι κάθε τόσο να σε ταράζω, θα ψάχνω, θα ψάχνω και κάθε φορά θα σε χτυπάω αλλού. Πάντα θα σου ξεφεύγω. Εκεί θα νομίζεις πως θα χτυπάω κι εγώ θα είμαι αλλού.
Κι εκείνη, αλαφιασμένη και παράξενα ωραία, ετίναξε τα μαλλιά της που άφηναν άρωμα ελάτης κι ήτανε σα να ετραγούδησε:
-Καλώς να κοπιάζεις, θα σε τηράω κάθε βολά από την κορφή του Αίνου, εκεί που εσύ δεν μπορείς να φτάσεις. Πόλεμο θέλεις και θα τον έχεις. Σαν την άδικη κατάρα θα γυρνάς στη γη μου απάνω και δε θα βρίσκεις ησυχία. Κάθε επίσκεψή σου θα τελειώνει με μια φυγή. Δική σου φυγή. Ασύντακτη. Εκεί, δυτικά του Ληξουριού, στα άπατα κάθε φορά θα κρύβεσαι. Τα τέκνα μου, ξέρουν, έχουν τη γνώση που δεν έχεις εσύ. Σε περιμένουν και κάθε φορά βγαίνουν πιο δυνατά με εμένα σημαία τους στα σημεία του ορίζοντα.
Κι ήταν η πρώτη φορά που ένα αϊδόνι, ακούγοντας τα λόγια τση Κεφαλονιάς, δεν εφοβήθηκε, άφηκε τρίλιες μουσικές να αντηχήσουνε στον αέρα. Τσι πήρε ένας βοσκός τσι πλαγιές του Αίνου κι έφτιασε το πρώτο μαντολίνο και ετραγούδησε την πρώτη αριέτα που με τη σειρά τση εταξίδεψε ούλους τσου Κεφαλονίτες στα πέρατα τση οικουμένης κι ακόμα παραπέρα. Όπου υπάρχει ο Εγκέλαδος. Για να τονε κυνηγάνε και να τονε κογιονάρουνε!
Κι ένας κοντυλοφόρος του παλιού καιρού, μαθαίνοντας ετούτη την ιστορία που ακούστηκε, μια βροχερή μέρα σ' ένα γκρεμισμένο χάλασμα τσι υπώρειες του Αυγού, δεν εδίστασε καθόλου ν' απαντήσει στο αιώνιο ερώτημα:
Ο Εγκέλαδος ή η Κεφαλονιά; Η ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΑΑΑΑ στους αιώνες!!!

Δευτέρα 16 Σεπτεμβρίου 2013

Δυο φορές ξένος (1923)


Paschalis Kitromilidis - Iskender Özsoy

(42:15)

εις την αρχή του τεφτεριού θα γράψω μαντινάδες
να τς αναγνώσουν οι καρδιές απού 'χουνε γιαράδες

και με μεγάλο στοχασμό την έστεσα την πένα
να γράψω πάθη βάσανα που τα τραβώ για σένα

δύο από 800 μαντινάδες σε οθωμανική γραφή
(Αλί Ονέι από το Ρέθυμνο)

Κρήτη μου όμορφο νησί με ολόχρυσους κοντζάδες,
για αυτό σε τριγυρίσανε του κόσμου οι βασιλιάδες
(Ιζμπέκ από Χανιά)

Έρευνα, Παύλος Τσίμας
περίληψη-κείμενο
Ρωμιοί της Καππαδοκίας / Χαρακόπουλος Μάξιμος

22:40
ἔφ' ὑπερθύρου Καππαδόκου εὐπατρίδου:
" Ἄνθρωπε, εἰ μὲν φίλος πέφυκας εἴσελθε χαίρων, εἰ δὲ ἐχθρὸς καὶ ἐπίβουλος
πόῤῥω τῆς πύλης ταύτης. Σήμερον ἐμοῦ, αὔριον ἐτέρου καὶ οὐδέποτε οὐδενός.
Ἐν ἔτει 1853.